Concordia heeft na een succesvolle eigen productie vorig jaar weer een nieuw toneelstuk geproduceerd. Het concept is hetzelfde gebleven: amateurs onder leiding van een professionele regisseur. Albert Hoex bewerkte en regisseerde het stuk.
Hoex studeerde af aan de Theaterschool in Utrecht en debuteerde in 1987 als regisseur. Zijn liefde voor klassiekers blijkt uit zijn keuze voor Shakespeare, Tsjechov en MoliÞre. De voorstelling 'Drie zussen' is dan ook gebaseerd op de klassieker 'Drie Zusters' van Anton Tjsechov.
De drie zussen Iris, Maartje en Helga komen oorspronkelijk uit Den Haag, maar wonen sinds elf jaar in Enschede. Ze vinden het leven in Enschede maar saai en blijven verlangen naar het levendige Den Haag. De kijker wordt meegenomen naar de verjaardag van Iris. Luchmachtbasis-commandant Van de Werfhorst komt op bezoek. Bij het nieuws dat deze heer uit Den Haag komt, springen de drie zussen enthousiast op. Zij vragen hem te blijven eten. Tijdens het diner maken we kennis met de andere personages. Broer Andreas heeft zijn verlegen vriendin Natascha op bezoek. Zij wordt bespot door de drie zussen. Om te laten blijken dat Andreas het serieus met haar meent, vraagt hij haar ten huwelijk.
De volgende scènes vindt later in de tijd plaats. Er is een aantal zaken aangrijpend veranderd. Natascha is niet meer het lieve meisje, maar voert de boventoon in het huishouden en laat haar scherpe tong overal horen. Andreas is ontevreden met zijn leven. Zijn dromen zijn niet uitgekomen, zijn werk stelt niks voor en hij is bang voor zijn zussen. Ook voor de zussen is het leven niet wat ze ervan verwacht hadden. Ze blijven verlangen naar Den Haag, maar laten dit bij een droom. Er wordt geen actie ondernomen, alles blijft bij het oude.
Natascha gaat vreemd, Iris belooft te trouwen met de 17 jaar oudere Victor, terwijl ze dit eigenlijk niet wil, Helga wordt directrice van het gymnasium terwijl ze dit absoluut niet van plan was. Terwijl de personages zich vastklampen aan onbereikbare idealen of zich verheffen in onuitvoerbare filosofieën, gebeurt er maar niks. Een zin die ontelbare keren uitgesproken wordt door de verschillende personen is: 'Ach, ik ben moe'. Met deze zin ontwijken zij moeilijke onderwerpen en gesprekken waar ze geen zin in hebben. Moe zijn de hoofdpersonen in dit toneelstuk zeker, maar dan vooral levensmoe.
Aan het eind van het verhaal verlaten de militairen de stad. Zij brachten nog wat leven in de saaie provinciestad, vanaf nu zal het nog saaier zijn. Toch blijft iedereen zijn gangetje gaan. Den Haag blijft een onbereikbare droom.
Ook al is er geen student te bekennen tussen het publiek, de hoofdrolspelers zouden moeten aanspreken: drie meiden van rond de twintig. Het thema daarentegen is misschien wat somber voor mensen van deze leeftijd. Wie heeft er tenslotte geen verwachtingen van de toekomst? Wel is dit verhaal een mooie stimulans om dromen niet bij dromen te laten, maar ze ook echt uit te laten komen!
Concordia, wo 9 t/m za 12, di 22 en wo 23 januari 20.30 uur, zo 13 januari 15.00 uur, EURO 10/9/8.
