Wanneer hij achter zijn bureau zit kijkt hij tegen een velloos been aan. Het is een opengewerkte anatomisch ledemaat waarin alle spieren, pezen en zenuwen zichtbaar zijn. Maar er staat meer: een houten been, omvlochten met veertjes en elastiekjes die spieren en pezen nabootsen. Het is het WB-equivalent van een echt been. Het namaaksel bezit echter slechts één teen, zij het een hele grote, die met een ijzerdraadje bediend kan worden.
Het been bevat geen elektromotortjes die met elektrodes op de hersenen aangesloten worden. 'Wij als WB-ers houden het strikt mechanisch,' licht Krone toe. Zijn collega, Freek te Riele, knikt instemmend. Te Riele is aio en promoveert op het onderbeen. Krone ondersteunt het theoretische onderzoek van Te Riele met zijn mechanische bouwsels. In de loop der tijd heeft Te Riele zo een omvangrijke collectie benen weten te verzamelen. Op zijn bureau prijkt een legertje uit de beginfase. De meeste zijn primitief van opzet, gewoon houten of stalen balken die de verfijning van het recentste ontwerp missen. 'Die stammen nog uit de probeerselfase', haasten de heren erbij te zeggen. De uiteindelijke prothese wordt straks op patiënten met een geamputeerd onderbeen getest. 'Dat geeft ons weer veel inzicht over hoe we het been nog verder kunnen verbeteren.' Het onderbenenonderzoek van Krone en Te Riele heeft plaats in het kader van het HEEL-foot project en is gefinancierd door technologiestichting STW.
