Bijzonder
Nee, dan wij! Wij hadden reeds lang van te voren uitgedacht hoe we er iets echt bijzonders van zouden maken. Alles was gepland. De wekker (mechanisch, want je weet maar nooit) ratelde om vier uur de reveil. Een douche en een ontbijt later stonden we op het strand. Daar begroetten we de zonsopgang. De eerste van het nieuwe millennium. Onwillekeurig dreven mijn gedachten af naar onze eerste zonsopgang. Jaren geleden, op Terschelling. Daar was het kouder geweest. Maar Lonneke was al even mooi.
Roezig gingen we aan boord van de catamaran. Ruim 500 zee-kilometers lagen er voor ons uitgerold. Glinsterend in de zon. Daaronder de Tongatrog. Diepere dieptes hadden we nooit bevaren. Scherend over het oppervlak was daar niets van te merken. Het had ook het Boomkensdiep kunnen zijn. Met een straffe Lothar van opzij doorkliefden we ongemerkt snel de datumgrens. En als was het om Lothars doeltreffendheid te onderstrepen, verscheen even later recht voor ons het eiland waartoe deze grote oversteek bestemd was: Niue. Hier was Nieuw Zeeland één dag later.
Op het strand (veel meer heeft Niue ook niet te bieden) aten we wat, dronken we wat en zagen we, net als indertijd op Vlieland, de zon in het water verdwijnen. Lonneke was nog steeds even mooi, maar dit was dus de laatste zonsondergang van het millennium. We keken elkaar langdurig aan. Op één dag hadden we de zon zien opkomen en de zon zien ondergaan. We hadden de eeuw zien beginnen en een zeiltocht later de eeuw zien eindigen. O natuurlijk, het was een dag als alle andere dagen, maar de gedachte maakte hem bijzonder.
De gedachte maakte de dag bijzonder, hadden we bedacht. Maar voor alleen de gedachte hoefden we niet naar Tonga af te reizen. En daarom bleven we thuis. Voor negenen gingen we onder de wol. Rond middernacht werden we gewekt door een daverende herrie op straat. Ruud en Willem stonden vuurwerk af te steken.
Alleen de gedachte maakt de dag bijzonder. Daarom wacht ik de millenniumwissel niet af, maar schrijf ik dit stukje al een paar dagen eerder. (Je weet maar nooit!) Lothar blaast tegen het raam. Ruud en Willem zijn op televisie. En Lonneke heb ik nog nietontmoet. Ze is al even mooi.
