Voornemens
Dit zijn de dagen! Gouden uren van vastberadenheid, de wereld zet zijn beste beentje voor. Heb het lef, wapens weg? Je buurman brengt met natte ogen zijn zwitsers zakmes naar de wijkagent. Vanaf nu gaan we het helemaal anders doen, maar dan écht.
Maar ja, het is de pest van goede voornemens: je maakt ze om ze te kunnen opgeven. Zo meldt de Volkskrant in hetzelfde stukje: 'Onderzoek van de Stichting Volksgezondheid en Roken (Stivoro) wijst uit dat 60 procent van de rokers die zijn gestopt binnen een week weer naar de tabak grijpen - de meesten alweer op dag 4. Slechts tien procent houdt de poging langer dan een jaar vol.' Laat staan een heel millennium!
(Deze laatste domme zin inclusief uitroepteken staat hier expres. Iemand die zo'n zin fabriceert klinkt namelijk net zo achterlijk als je buurman die je een 'prettig millennium' toewenst. 'Buurman', antwoord je getergd, terwijl je met je lawinepijl quasi-nonchalant in z'n borst prikt, 'tegen het jaar 3000 hopen we al een tijdje dood te zijn.' Tegelijk breng je je eigen goede voornemen maar meteen in praktijk, en dat is: niemand ooit meer de beste wensen over te brengen, want dat doen normale mensen wel voor zichzelf - de rest is huichelarij. Hoe vager de kennissen, hoe beter de wensen. Buurman, aan die kermis doen we niet meer mee. Maar ja, dat is dus de pest met goede voornemens: na drie zuur geweigerde handen loop je voor je eigen bestwil iedereen toch maar weer het beste toe te wensen.)
1 April
Ergens in onze geweldige global village kwam één of andere creatieve digitale geest op het idee. Mogelijk was het een superintelligente megamachine van de CIA. Wellicht een prototype van de kinky gedesignde i-Mac. Misschien het degelijke besturingssysteem van een Russische kerncentrale. Maar waarschijnlijk bedacht een ouderwets rommelige, via een krakend modem op het Net aangesloten 286 de grap van de eeuw.
Geen mens van vlees en bloed vermoedde dat de hele digitale wereld ons voor de gek hield. Een 1 aprilgrap, maar dan op 1 januari 2000 om nul-honderd-uur precies. Hier en daar wist een enkele wizzkid wel iets. Af en toe twijfelde een programmeur aan de virtuele bugs die hij vond. En ook bij het CIV waren ze gedeeltelijk op de hoogte.
Maar de mensen van het CIV zeiden niets. Integendeel. Dagen, weken, maanden lang zeurden ze bij het college van bestuur om extra middelen. Want het kon toch niet zo zijn dat dè-ICT-Universiteit-Van-Nederland door een millenniumprobleem getroffen zou worden...
En dus kreeg het CIV extra geld. Heel veel extra geld. Wat de directeur anderhalf jaar lang netjes in een potje stopte. Om het er vlak voor de eeuwwisseling uit te halen. Niet om het millenniumprobleem op te lossen. Want dat bestond immers alleen maar in de hoofden van mensen, niet in geheugens van computers. Maar om er een leuk presentje van te kopen. Voor alle medewerkers van de UT.
De millenniummop is de eerste, maar vast niet de laatste door computers bedachte grap. Het volgende wereldwijde digitale geintje wordt vast door een agressieve spelletjescomputer ingezet en zal dus heel wat minder vriendelijk zijn. Want computers zijn al net als mensen. Met het geweldigeCIV-cadeau kun je prachtige acrobatische magneetkunst maken. Maar net zo goed een galgje waarmee je een poppetje verhangt. Terwijl de andere metalen mensjes er juichend omheen staan.
