Waar Markov is, zijn utopianisten. De een luistert in opperste concentratie naar de meester. De ander trotseert een hoestbui met een karaf water en (vooraf uitgepakte) pastilles. Vlakbij de uitgang, voor als het echt teveel wordt. Na afloop is het druk in de artiestenkamer. De leerlingen feliciteren Markov met het mooie werkstuk. En mooi was het, al moest Markov even op gang komen. In de pianoversie van de chaconne van Bach zat hier en daar een nootje scheef.
Markov speelde Bach vanwege het Bachjaar, maar ook vanwege de uitdaging. 'Bach schreef natuurlijk veel pianostukken, maar ik wilde ook een bewerking van een vioolstuk spelen. Het is een hele zuivere bewerking door Brahms. Dit is puur Bach. In tegenstelling tot bijvoorbeeld de romantische bewerking van Busoni. Die verzon er van alles bij.' Het stuk is een beproeving voor de pianist, omdat het voor de linkerhand is geschreven. Of Brahms' bewerking net zo boeiend is als de orginele vioolversie blijft even de vraag. De spectaculaire 'arpeggio's - het razend snel heen en weer bewegen tussen de hoogste en de laagste snaar - hebben in de pianobewerking minder effect. Tijdens het spelen van deze linkshandige Bach droeg Markov rechts een handschoen, om zijn hand voor het volgende stuk - de Paganini variaties van Brahms - warm te houden. De virtuoze en duivelse variaties leverden fysiek pianospel op. De armen van Markov draaikolkten boven de vleugel. Soms trok hij zijn vingers zo snel terug dat het leek alsof hij ze brandde aan de toetsen.
Markov beëindigde zijn recital met een aantal werken van de hedendaagse Russische componist Shedrin. Na een relatief traditionele en romantische Poème en Troika, barstte een moderne sonate los. Prokofjev en Stravinksy speelden op de achtergrond mee. Hier was Markov weer in topvorm. De sonate is een zwaar stuk, voor de pianist maar ook voor de toehoorders. De enorme klankstapelingen werden door Markov fortissimo de zaal in gelanceerd. De luisteraars op de eerste rij kregen het daarbij stevig te verduren. Na een staande ovatie gaf Markov een geestig intermezzo van Shostakovich als toegift. Zo kon het publiek na de heftigheid van Shedrin weer opgelucht naar huis.
Markov
