'Hello?... o, euh... hoi!' Karen neemt de telefoon aan op haar werk. Het is ochtend in Vancouver, 10.00 uur, negen uur vroeger dan in Nederland. Gelukkig is Karen te bereiken, want net vandaag is er een staking, vertelt ze. 'Alleen het ondersteunend personeel heeft het werk neergelegd. Voor hogere lonen geloof ik. Zelfs de bussen reden vanmorgen de campus niet op, ik moest een half uur lopen.'
Aan afstanden is ze trouwens wel gewend. Sinds september vorig jaar is Vancouver de stad waar Karen woont, werkt en studeert. 'Na mijn TO-studie wilde ik graag naar het buitenland. In het derde jaar was ik al naar Lancaster geweest en ik wilde weer weg. Afstandsleren heeft altijd mijn belangsteling gehad, het samenbinden van mensen die ver van elkaar wonen, dat boeit me.'
Canada of Australië zijn dan uitstekende keuzes, want niet alleen zijn de afstanden er enorm maar wonen de mensen ook erg verspreid en in afgelegen gebieden. 'Veel mensen zijn niet in staat om regulier onderwijs te volgen. Daarom komen ze met teleleren al een heel eind', zegt Karen.
'Een van mijn professoren, Betty Collis, vertelde me over het post graduate certificate dat ik in Vancouver kon halen. Maar alleen studeren was niet genoeg.' Daarom werkt Karen dagelijks op het Institute of Distance Education and Technology, een onderdeel van de universiteit. Ze doet daar onderzoek en ze werkt er aan haar studie. 'Ik ben nu bezig met een onderzoek naar de kosteneffectiviteit van teleleren. Wat levert het op en wat kost het extra. Hierna ga ik samen met iemand een onderzoek doen naar de culturele verschillen in de manier waarop mensen naar afstandsleren kijken. Het is bijvoorbeeld de bedoeling dat studenten online discussiëren. Bij ons in Nederland is dat heel gewoon. De docent stimuleert je ook om je eigen mening te geven. In China of Japan is dat anders, daar weet de docent nog alles het beste. Die studenten zijn niet gewend om te zeggen wat ze vinden.'
Online
Voor haar certificaat Technology-Based Distributed Learning moet Karen vijf vakken halen. Ze doet de studie uiteraard online. 'Dat is best wel vreemd. Je krijgt vaak alleen teksten en dat is heel eenzijdig. Per vak doen zo'n 50 a 100 mensen mee. Die leer ik kennen via discussiegroepen op de website. Ze komen overal vandaan en hebben hele verschillende achtergronden. Ook zijn ze vaak ouder en hebben ze veel meer praktische ervaring. Ik denk dat ik wat meer theoretische kennis heb.'
Die kennis kan ze in juni gebruiken en uitbreiden op de Edmedia 2000- conferentie in Montreal, een bijeenkomst over Educational Media. 'Ik ga daar een paper presenteren dat ik met Betty Collis ingediend heb. Het gaat over het ontwerpen van een online leeromgeving voor studenten uit verschillende culturen.
Bergen
De afstanden zijn heel bepalend voor het leven in Canada. 'Je krijgt hier zo'n ander concept van afstand. Op de UT woont iedereen binnen 15 tot 20 minuten van de campus. Maar hier moet iedereen met de auto. Op de universiteit willen ze daarom afstandsonderwijs en face-to-face onderwijs meer combineren. Studenten moeten een deel thuis doen, alleen om al dat verkeer weg te werken. Dat is hier de overweging.'
Maar ook het studentenleven is daardoor anders. ''s Avonds gaat iedereen naar huis. Ik woon dan redelijk dichtbij, maar moet ook nog drie kwartier met de bus. Dan ga je 's avonds echt niet nog een keer naar de universiteit. Veel dingen gebeuren daarom ook tussen de middag.'
Maar het betekent niet dat Karen zich verveelt. Ze is lid geworden van een hiking club, trekt zowat elk weekend de Canadese bergen in. 'Dat is zo gaaf....als ik mijn huis uitloop, zie ik allemaal bergen. Op de fiets is het alleen wat minder.' En ook het winterseizoen biedt perspectieven. 'Als je in Nederland wilt skiën dan moet je op wintersport. Hier gaan mensen op zondagmiddag skiën. Of 's avonds na hun werk even.'
Karen Jager op haar tijdelijke werkplek
