Jazz Podium Drienerlo heeft het voor elkaar. Een kopstuk uit de vocal jazz treedt maandag 14 februari op in het Amphitheater van de Vrijhof: zangeres Masha Bijlsma. Met in haar kielzog de Masha Bijlsma Band en de Hongaarse saxofonist Tony Lakatos.
Bijlsma is een gevierd jazz-zangeres. Deze 'selfmade women' uit Sivolde treedt veelvuldig op in binnen- en buitenland en heeft reeds drie cd's op haar naam staan. Het recentste exemplaar 'Profile' verscheen in maart 1999 en kon rekenen op een warm onthaal door de schrijvende pers. Volgens de Volkskrant wil ze net als haar grote liefde Abbey Lincoln recht uit het hart zingen en heeft ze 'niets met knap en netjes'. Een andere krant rept over een zangeres die 'bluesy zingt met een lekker rauw randje'. Dat belooft veel.
In het eerste nummer van de nieuwe cd - A dream come true - zingt Bijlsma unisono met saxofonist Tony Lakatos. Stem en sax versmelten zo tot één geluid. Een fraaie vondst. Maar het punt met fraaie vondsten is dat je ze moet koesteren en vooral met mate moet gebruiken. Bijlsma doet dit niet en speelt een groot aantal nummers unisono met Lakatos. Vooral het gemanoeuvreer in snelle loopjes wordt daarbij erg vermoeiend. Na drie nummers is het duidelijk dat Bijlsma en Lakatos hun samenspeel-trucje perfect beheersen. Bovendien wil de luisteraar de zangeres wel eens puur horen.
Gelukkig kan dat in Chanson des vieux amants van Jacques Brel. Daar komt Bijlsma's stem voor het eerst goed tot haar recht. De begeleiding is spannend en subtiel. Lakatos houdt zich gedeisd. Ook in de cover van Kate Bush - Man with the child in his eyes - laat Bijlsma overtuigend van zich horen. Pianist Rob van der Broeck, drummer Dries Bijlsma en bassist Gulli Gudmundsson hebben de smaak eveneens te pakken en laten het geheel lekker swingen. De Jitterbug Waltz is na dit moois een anti-climax. Een truttig gespeelde inleiding doet de luisteraar snel doorspoelen naar een volgend nummer. Hij komt dan bijvoorbeeld bij Listen to Monk terecht, een ode aan Thelonious Monk. De cd eindigt met Adieu. In dit afscheid begint Lakatos met een gevoelige solo, terwijl Bijlsma hemsubtiel bijvalt.
Van 'rauwe randjes' echter valt op deze cd in het geheel niets te bespeuren. En de uitspraak dat Bijlsma niets met knap en netjes heeft, wekt veel verbazing. Op deze cd is alles tip-top in orde. Technisch wordt er perfect gespeeld, iedere rimpel is gladgestreken. Niemand vergist zich. Niemand improviseert er even iets bij. Het is net of je in een spoorboekje leest. Deze muziek ontvouwt zich als een dienstregeling zonder vertraging en ongemak. Bijlsma en haar band zijn dan ook niet te vergelijken met het chaotische Bennink/Borstlap/Glerum trio dat JPD verleden jaar oktober uitnodigde. Dat drietal improviseerde de boel aan elkaar alsof hun leven ervan af hing. Bij Bijlsma en kornuiten hangt er, voor wat de cd betreft, niet veel van af. Hopelijk gaat het er aanstaande maandag 14 februari bij het concert levendiger aan toe!
Masha Bijlsma Band met Tony Lakatos op saxofoon: maandag 14 februari om 20.15u in het Amphitheater van de Vrijhof. Prijs: f7,50/f4 (Union+, CJP, E-pas).
