Ome Louis
De Technische Universiteit Eindhoven gaat studentenverenigingen mediatraining geven. 'Besturen moeten leren minder schrikachtig op de pers te reageren', reageert een geschrokken Denise Fassaert van de Landelijke Kamer van Verenigingen.
Ze heeft gelijk. Men moet niet bang zijn voor de media.
Mogen we ongevraagd adviseren? De enige geschikte man voor deze klus woont in Barçelona. Hij heet Louis van Gaal. Van beroep is hij voetbaltrainer, maar in z'n vrije tijd slaat hij persmuskieten dood.
Heeft u Louis van Gaal ooit bij Mart Smeets in de studio zien zitten tijdens een wedstrijd van het Nederlands Elftal? Nee, en dat is maar goed ook. Niemand wil de grote Smeets snikkend op schoot zien kruipen bij Jack van Gelder. 'Stil maar Martje, ome Louis bedoelt het niet persoonlijk.'
Die ene keer met Tommie! Ideale schoonzoon Tom Egberts kreeg ooit de dienstopdracht Louis van Gaal - toen nog coach van Ajax - te interviewen in de rust van een Europacupwedstrijd van Ajax. 'Louis', begon Tom met een heel klein stemmetje, 'complimenten met het spel van Ajax, maar ik heb geen kansen geteld.' (Nee Tommie, dachten wij thuis op de bank, maar je uren zijn wel geteld.) 'Daar gaat het niet om', bulderde Van Gaal, terwijl Tommie iets als 'uiteraard niet' murmelde en alvast z'n reismicrofoon inpakte. 'Waar het wel om gaat', bulderde Louis verder, 'is dat ik minstens vijf MOGELIJKHEDEN tot kansen heb geteld, en daar hoor ik jullie nooit over!' Maar Tommie was al uit het stadion. 'Over naar Hilversum', snotterde hij tegen de taxichauffeur.
Moord
Apollo is op sterven na dood. De god van de wijsheid, de zonnegod, de god van het licht en de beschermer der kunsten, die millennia geleden de gruwelijke draak Python versloeg, blaast zijn laatste adem uit. Met de ondergang van de cultuurkoepel Apollo dreigen ook de Schone Kunsten van de campus te verdwijnen.
De Schone Kunsten van onderop wel te verstaan. Natuurlijk blijven de professionals van Vrijhof Cultureel Centrum netjes top-down hun voorstellingen en exposities programmeren. Maar dat is toch anders. Een beetje consumptief, zou je kunnen zeggen. Zo van: het regent, thuis is het niet echt gezellig, op elk tv-kanaal kom je Bart, Ruud, Willem, Bianca of Karin tegen, je vrienden willen niet mee naar de kroeg, dus zeg je tegen je huisgenoot: 'Laten we maar eens een voorstelling in de Vrijhof proberen. Baat het niet, het schaadt ons vanavond in ieder geval ook niet.'
Met echte actieve kunstbeleving heeft dat verder niets te maken. Daarvoor heb je onvermoeibare, shagrokende en rode wijn drinkende studenten nodig die tot diep in de nacht discussiëren over de vraag wat vernieuwende kunst is, en wat kunst voor fitte vutters. En juist die studenten, die bestaan niet meer.
Voor nachtelijke brainstormsessies moet je tegenwoordig niet meer in de wereld van de Schone Kunsten zijn. Alleen in het Student Ondernemerscentrum brand 's avonds laat nog wel eens een lampje. Omdat het managementteam van een pas opgericht studentenbedrijfje de volgende dag een ondernemingsplan bij de businessbalie van de Rabobank moet inleveren, bijvoorbeeld.
De rector wijt de dood van de Schone Kunsten aan het weinig flexibele studiefinancieringsstelsel. Maar in werkelijkheid is Apollo met een dolksteek in de rug vermoord door Mercurius. Want de god van handel en winst,de vriend der reizende kooplieden, leeft als nooit tevoren.
