Ogenschijnlijk een prachtige omlijsting voor ongetemde bloemenweelde. Wat schetste dan ook des bezoekers verbazing toen vorige week dezelfde bloembak weer afgebroken werd door dezelfde, zij het iets minder opgewekte, metselaar. Van alles was mogelijk. Misschien wilde het facilitair bedrijf bij nader inzien toch geen bloembak. Of had de metselaar wellicht de bloembak op een verkeerde plaats gemetseld? Muurtje te hoog, of misschien te laag?
Niets van dat al. Want de metselaar metselde na het afbreken weer een nagenoeg identiek muurtje op dezelfde plaats. Bevreemd keken de bezoekers elkaar aan. Naar de oorzaak konden ze slechts gissen. 'Het is bezigheidstherapie', werd vanaf de receptie al behulpzaam geroepen. Maar ook dat bleek bezijden de waarheid. De metselaar bracht uitkomst.
'Hij was te groot. Nu is-ie net zo groot maar vinden ze hem wèl goed', mopperde de man desgevraagd. Samen met de belangstellende bezoeker keek hij gelaten naar het gewraakte muurtje. Om toegeeflijker te vervolgen: 'De voegen in de bocht, die zijn nu wel iets beter.' 'Maar natuurlijk', knikte de bezoeker die ineens alles snapte. Immers, een universiteit die 250 miljoen uitgeeft aan een vastgoedplan, neemt alleen genoegen met vakmanschap. Ook in het voegwerk.
