Philips heeft er vijf. DSM en KPN hebben er ieder drie. Shell en Lucent Technologies beide twee. De onbezoldigde of bijzondere hoogleraren komen voor een belangrijk deel van multinationals die zelf veel aan research doen. Maar ook levensbeschouwelijke groeperingen zoals de Radboudstichting (katholiek), de Stichting Reformatorische Wijsbegeerte en het Nicolette Bruining Fonds (vrijzinnig protestants) financieren leerstoelen om hun stempel op de wetenschap te kunnen drukken.
Op de faculteit Wijsbegeerte en Maatschappijwetenschappen lopen acht van deze hoogleraren rond. Tegen vijf gewone. Bij T&M hebben de buitenstaanders een nog grotere vinger in de pap. Van de 35 professoren komen er maar liefst 22 uit bedrijfsleven en gezondheidszorg.
Wiskunde heeft slechts één deeltijdhoogleraar. En die is ook nog niet eens echt van buiten. Professor Bisschop werkte al op de UT toen hij zijn eigen bedrijf (Paragon) oprichtte. Alleen bij Chemische Technologie, Informatica, Werktuigbouwkunde en Bestuurskunde werken meer 'authentieke' proffen rond dan hoogleraren van bedrijven of instellingen.
Explosief
In de jaren tachtig kende Nederland een explosieve toename van het aantal bijzondere en deeltijdhoogleraren. Universiteiten gebruikten de door derden betaalde leerstoelen om de ergste bezuinigingen op te vangen.
Voor bedrijven en instellingen betekent een leerstoel vooral status en de mogelijkheid om voor weinig geld wetenschappelijk onderzoek te laten uitvoeren. Vooral in de advieswereld is de titel 'professor' een kwestie van prestige.
Tegenwoordig speelt de krappe arbeidsmarkt ook een rol. Bedrijven proberen via hun eigen hoogleraren in contact te komen met talentvolle studenten. Door professoren afstudeerders te laten begeleiden hopen ondernemingen studenten - nog voordat die zich serieus op de arbeidsmarkt gaan oriënteren - binnen te halen.
Kengetallen, streefcijfers, statistieken, indicatoren, ratio's en percentages. De UT moet presteren. En prestaties druk je tegenwoordig uit in getallen. Deel 1: deeltijdhoogleraren.
