Mens en Werk

| Redactie

Holger Hermanns (33) woont met zijn vrouw en vier kinderen in Altstätte. Een klein 'gemoedelijk' plaatsje vlak over de grens. Elke morgen rijdt de postdoc (INF, Formele Methoden en Gereedschappen) met zijn auto naar de UT. Minstens één keer per maand wordt hij door de Duitse douane aangehouden. Meestal op de terugweg, vanwege de drugs. Maar dinsdagmorgen ook op de heenweg, omdat het Nederlands voetbalelftal afgelopen woensdag tegen Duitsland speelde.

'Twintig minuten moest ik wachten', zegt Hermanns. 'Alle papieren wilden ze zien. En of de auto ook gestolen was? Mijn wagen is oud en gammel. Ikzelf zie er ook wel een beetje alternatief uit. Vandaar dat ze mij er altijd uitpikken. Ach, het is ook wel goed dat ze af en toe controleren.'

En zo kun je je collega's tijdens de ingeroosterde koffiepauze rond elven nog eens een sterk verhaal vertellen. Hermanns: 'Voor mij zijn de mensen uit onze onderzoeksgroep heel belangrijk. Het zijn stuk voor stuk experts op het gebied van de formele methode en analyse. Daarom is het interessant om met hun over ons wetenschapsgebied te praten.' De interactie met zijn internationale collega's scherpt Hermanns' denken. 'But', en dat is ook belangrijk, benadrukt Hermanns, 'they are also nice guys.'

Het onderzoek van de afdeling formele methoden en analyse gaat over de snelheid en de effectiviteit van complexe computersystemen. 'Stel', legt Hermanns uit, 'je geeft een zoekopdracht. Dan wil je dat die snel wordt uitgevoerd. Maar je wilt ook dat je de juiste informatie terugkrijgt. Meestal zijn die twee eisen met elkaar in tegenspraak. Wij proberen ze juist samen te brengen.'

Hermanns ontwikkelde voor het probleem een theorie op basis van interactieve Markov-chains. 'Wat daar leuk aan is? Als wetenschapper maak je deel uit van een soort virtuele gemeenschap. Artikelen die je publiceert worden wereldwijd gelezen. Je dient een paper in, je krijgt reviewresults terug. Als die goed zijn, geeft dat een kick.'

Stay tuned

Sign up for our weekly newsletter.