'Mensen als Frans Bauer moet je gewoon laten gaan', weet Schmand uit ervaring. 'Die willen helemaal geen artiestenbehandeling. Die zijn hier incognito.'
Zo vaak komt het overigens niet voor dat Schmand 'doorsnee hotelgasten' ontvangt. 'Wij richten ons heel specifiek op de cursus- en congresmarkt. Om het even oneerbiedig te zeggen: slapen is hier ondergeschikt aan confereren. Daarmee onderscheiden we ons van de hotels in de omgeving. Daar is het juist andersom.'
De meeste gasten die gebruik maken van de 64 kamers of de zes conferentiezalen hebben volgens Schmand één ding gemeen: 'Kennisoverdracht is ons kernwoord. In gewone zalencentra heb je in de ene ruimte een bruiloft, in de andere de verjaardag van opa en in weer een andere een conferentie. Bij ons komen alle mensen om te leren.'
Niet dat wetenschappers geen gewone mensen zijn. 'Een tijdje terug kwam een Italiaan die bij ons logeerde met veel bravoure vertellen dat zijn portefeuille gestolen was. Hij zette echt de hele tent op z'n kop. Dus wij zoeken. Bleek dat hij het ding de vorige avond onder het biljart had verstopt. Was'ie vergeten omdat'ie iets te veel gedronken had.'
Maar in en rond de Drienerburcht gebeuren minder extreme dingen dan in het doorsnee stadshotel. 'Hoewel, nog niet zo lang geleden vroeg een stel midden in de nacht om een kamer. De volgende morgen ontdekten we dat het criminelen waren. Die kwamen een nachtje bij ons logeren omdat de politie van plan was hen op te pakken. Uiteindelijk zijn ze toch nog gearresteerd.'
