Lukkien begint bij haar werk. 'De menu's zijn exclusiever geworden', zegt ze. 'Het simpele kipfiletje heeft plaats gemaakt voor kalkoen met van alles erbij. Alles net even wat chiquer.' Dat zou ook voor het restaurant mogen gelden, vind ze, maar dat laat voorlopig op zich wachten. 'Ik ken de plannen. Er komt een nieuwe accomodatie, maar wanneer?'
'Wij hier zijn er in ieder geval toe', gaat Lukkien verder. 'In de loop van de tijd gaan kleine dingen je irriteren. Krijg dit restaurant bijvoorbeeld maar eens écht gezellig. De ruimte is te langgerekt. Als hier een groep van - ik noem maar iets - honderdvijftig man zit, dan kan de ene helft de andere niet eens zien. En dat vind ik jammer.'
Zelf veranderde ze van een achttienjarige leerlingserveerster in een ervaren kelnerin, die zich tegenwoordig officieel 'leermeester' mag noemen.
'Ik heb net mijn cursus afgerond', zegt ze. 'Momenteel lopen er hier twee leerlingen rond. Ze zijn heel serieus met hun vak bezig - echt leuk hoor. Mijn collega's en ik leren ze het vak.'
Het schoolmeisje van toen is inmiddels moeder geworden. 'Robin' heet de kleine spruit. Lukkien: 'Heerlijk vind ik het - maar wel druk.' Dus wil ze minder uren gaan werken. 'Tussen de twintig en de dertig, zoiets', zegt ze. 'Mijn vriend heeft vaak nachtdienst, hij is taxichauffeur. Als ik werk past hij op, en omgekeerd. Handig, alleen zien we elkaar bijna nooit meer!'
Daar moet dus verandering in komen. 'Gelukkig ben ik ambtenaar. Er valt vast te praten over een parttime-aanstelling.'
