Ramsj
Jaarlijks kopen we miljoenen boeken. En als we zo'n boek uit hebben dan gooien we het niet weg, nee, dan zetten we het in de boekenkast. Of we lenen het uit en krijgen het niet meer terug. En zijn onze kasten vol, dan zoeken we er wat boeken uit en zetten die in een doos op zolder. En soms geven we zo'n doos vol boeken aan een rommelmarkt; daar worden ze gekocht door andere lezers, die ze in hun boekenkast zetten, of uiteindelijk op zolder. Maar we gooien nooit een boek weg. Als we overlijden halen onze kinderen onze zolder leeg; ze verdelen de boeken en geven die een warm plekje in hun eigen boekenkast. Of op hun zolder. Of ze geven ze aan een rommelmarkt, waar ze worden gekocht door andere lezers, die....
Jaarlijks kopen we miljoenen boeken. Ieder jaar weer. En al die boeken zouden eindeloos van zolder naar zolder zijn gesleept? Me dunkt, dan waren de zolders te klein. Boeken verdwijnen blijkbaar wel. Nee, u gooit er nooit een weg. Het idee, een boek tussen het afval in de vuilniszak - dan wacht het de verbranding. We zijn geen fascisten! En bij het oude papier doet u het ook niet. Stel u voor, dan wordt de Telegraaf er op gedrukt. Of het wordt verwerkt tot toiletpapier. Dan veegt straks iemand zijn kont af aan uw oude Mulisch! Dat is nog erger dan verbranding.
Dus u gooit nooit een boek weg. En u kent ook niemand die dat wel doet. Maar hoe zijn al die boeken dan verdwenen? Welnu, dat is het werk van mijn stichting. In opdracht van het Ministerie van Cultuur zamel ik op rommelmarkten al de boeken in die niemand meer wil. Miljoenen per jaar. Daarbij komen dan nog de soms bijna complete oplages van titels die zijn geflopt. Boeken die zelfs in de ramsj niet zijn verkocht. Ik help de uitgever er kosteloos van af. En al die boeken laat ik verdwijnen. Hoe? Dat kan ik niet zeggen; dat ligt nogal gevoelig. Mijn kinderen denken dat ik grote kweekbakken vol boekenwurmen heb die al dat leesvoer consumeren. (Ik mag mijn kinderen graag sprookjes verkopen.)
Alle schrijvers eindigen bij mij. Alleen Herman Finkers heeft ooit geprobeerd aan mij te ontkomen. Hij bundelde zijn cabaretteksten in "Verhalen voor in het haardvuur", die hij onder het motto "de Letteren mogen weer knetteren" vergezeld deed gaan van een aansteker. U begrijpt dat ik hiertegen heb geprotesteerd. Als lezershun boeken zelf gaan verbranden, geraakt mijn stichting zonder werk.
