Het rode niet-storen lampje gaat aan. Gerry Beumers (46) is niet gediend van interrupties tijdens het gesprek. Het graven in 25 jaar UT-memoires moet in alle rust gebeuren...
Het goede imago van de Technische Hogeschool Twente, een groeiend bedrijf met stapels werk, bracht haar bij de faculteit CT. Maar niet voor lang want al na twee jaar stapte ze over naar Bestuurskunde om daar de onderwijsadministratie te doen. 'Het was nog heel klein, we deden alles met z'n tweetjes, Ab Gellekink en ik. Met hem werk ik nu bij DISC trouwens weer samen.'
Een zwangerschap in '77 bracht haar even uit de running. Toen Beumers na het krijgen van haar kindje gewoon weer aan het werk ging viel half Lonneker over haar heen. Dat was toch wel al te modern. De buurvrouw kwam op hoge benen Twents gal spuien en sprak bezwerend: 'een vrouw hoort bij de kinderen thuis en niet op het werk.' Beumers imiteert haar in onvervalst Twents. 'Toen vroegen mensen als je zwanger was, wanneer stop je met werken? Nu vragen ze: hoeveel blijf je werken?'
Maar ondanks al dat tegengas, zette Beumers door en ging weer aan de slag bij Bestuurskunde, parttime weliswaar, nu om de stages te organiseren. 'Dat was een hele leuke tijd. Er waren maar enkele tientallen studenten. Met die allereersten heb ik nog steeds contact. Ach, die studenten van toen waren net zo lief en aardig als die van nu hoor. Tegenwoordig zijn ze alleen wat zakelijker vind ik. Ze staan heel erg op hun strepen. Maar misschien moeten ze dat ook wel.' Stilzitten was er niet bij. 'Het was hard werken. Maar bij BSK heb ik geleerd dat dat ook heel erg leuk kan zijn.
Maar hoe leuk het ook was, Beumers artistieke zijde verlangde na negen jaar BSK naar de Vrijhof. Toen al deed ze na werktijd aan amateurtoneel en muziek. 'Ik schrijf voor een gezelschap toneelstukken en revue's in het Twents. De spelling beheers ik niet helemaal. Ik schrijf het vaak op zoals je het zegt, fonetisch heet dat', lacht ze.
Maar ook de sfeer trok. 'Helemaal niet omdat bij de Vrijhof aardiger mensen werken ofzo. Bij BSK gaat het echt om de studie en in de Vrijhof om leuke dingen náást de studie.'
Ze begon er als secretaresse van het hoofd culturele zaken. Een paar jaar later verzorgde ze de programmering van Broodje Cultuur. 'Dat was toch zo'n leuke baan. Ik ging veel met studenten om en bezocht in het hele land voorstellingen.' Rond die tijd stortte ze zich op een opleiding PR en Voorlichting. 'Ik wilde graag iets met schrijven doen. Ook omdat ik al correspondente bij dagblad Tubantia was. Voor Lonneker.'
In 1995 kwam ze terecht bij de Dienst Campusvoorzieningen waar ze zich onder meer toelegde op het produceren van de campusgids. Maar een onzekere tijd van reorganisatie volgde. Het voortbestaan van de dienst was niet zeker. 'Dat was denk ik de minst leuke periode van mijn loopbaan. Zo'n lange tijd van onrust. Dan hoor je dit en dan weer dat. Achteraf is er van al die dingen dan maar een beetje waar.' Uiteindelijk werd de dienst samen met studentenvoorzieningen omgevormd tot het huidige DISC. 'Toen begon iedereen met frisse moed terwijl nu alweer 15 procent bezuinigd moet worden. Ik vind dat best erg. Er is het gevaar dat mensen hun motivatie verliezen.' Een kleine ergernis doemt op wanneer het gaat over de huidige campusgids. 'We hebben ervoor gekozen om die dit jaar samen met de Student Union te maken. Zij willen alleen de door hun erkende verenigingen opnemen. Ik wil een zo volledig mogelijk overzicht geven, complete informatie bieden', zegt Beumers eerlijk.
Vijfentwintig jaar bij dezelfde werkgever werken is geen verdienste als je al die tijd hetzelfde werk doet, vindt Beumers. 'Ik heb hier wel zes verschillende dingen gedaan.' Aan weggaan denkt ze dan ook niet. 'Het werk is heel leuk. Ik geniet er van en zie nog genoeg uitdagingen. Sinds 1997 werk ik ook weer fulltime. Daarnaast heeft de UT zich voor mij altijd een hele goede werkgever getoond. Ik ben twee keer heel lang ziek geweest maar heb weer de kans gehad om iets op te bouwen.' Ook haar familie speelt wat dat betreft een grote rol. Reden voor Gerry om alleen haar 25-jarig jublieum te vieren als haar familie present zou zijn. 'Zonder familie had ik het niet gevierd.' Niet alleen kwamen ouders en kinderen langs, ook het door haar opgerichte dweilorkest 'Pardoes' was van de partij. 'Dat is een dames-dweilorkest waar ik vijf jaar geleden mee ben begonnen. Ik speel zelf de kleine trom. We treden overal op, vorig jaar nog bij de Batavierenrace.'
Vijfentwintig jaar op de UT, een leven lang in Lonneker, is Beumers zo honkvast? 'Ik denk het niet. Ik hecht me aan mensen, niet aan een bepaalde plek. Ik ben ook niet echt een dorpsmens ofzo. Het is gewoon prettig wonen in Lonneker.' Daarom laat ze er nu een huis bouwen. 'Dat vind ik wel heel spannend.'
Werk en woonplaats zijn hetzelfde gebleven. Hoe zit het met Beumers zelf? 'Of ik veel veranderd ben?' Het blijft heel lang stil. 'Ik weet het niet. Je wordt natuurlijk ouder en wijzer. Ik denk dat ik wel wat meer mensenkennis heb gekregen, ik weet snel wat ik aan iemand heb. Maar ja dat gebeurt toch wel als je ouder wordt. Of niet?'
Ineens gaat de deur bruusk open. Het rode lampje maakt kennelijk geen indruk. Een envelop met twee Doe Maar toegangskaartjes, voor Beumers en dochter, wordt op tafel gelegd. De deur sluit weer.
'Misschien ben ik wel gewoon dezelfde gebleven', peinst Beumers nog steeds. En dan opgelucht: 'Of nee, gewoon veel meer mezèlf. Dàt is het'.
Gerry Beumers
