Burger King
Het echte leven begint ná de hype. En dat geldt niet alleen in de muziek. Ook de Student Union nadert een kritische grens. Na de vliegende start twee jaar geleden moet de enige echte Nederlandse studentenunie zich waar gaan maken. Je kunt één jaar zeggen dat je draagvlak moet creëren, dat je regels aan het uitwerken bent, of dat je in een afstemmingsfase zit. Dat mag je zelfs een tweede jaar volhouden. Maar daarna wordt het de hoogste tijd om het een en ander aan successen te communiceren.
Tot nu toe zweeg de Union in alle talen. Zelfs op de forse kritiek van Alexander Smeitz - vorige week in UT-Nieuws - reageert het bestuur met een oorverdovende stilte. Alleen de vier koepels nemen het voorzichtig voor de studentbestuurders op. Maar de verenigde verenigingen spreken van 'potentieel om uit te groeien tot' en 'met z'n allen de schouders er onder zetten'.
Ja, als we met z'n allen de schouders onder Van Dik Hout zetten, scoort die ook nog wel een hitje. En dan heeft Van Dik Hout nog het voordeel van ouwe roem. Tot nu toe ontbreekt het de Union aan echte grote hits. Misschien komt daar verandering in. De SU-bestuurders willen een Burger King op onze dynamische campus. Kan natuurlijk. Alleen jammer dat de Union Kaart uitsluitend korting geeft op een BicMac-menu van McDonalds.
Afwerkplaats
Jij en je fiets, elke dag van het station naar de campus. Samen trotseren jullie stevige stormen, miezerige motregen en bulderende buien. Samen laten jullie voetgangers oversteken, gezellig keuvelend wachten jullie bij het stoplicht, bij toerbeurt gaan jullie voorop tegen de harde wind in.
Op een dag, wanneer je zoals altijd je fiets behoedzaam bij zadel en stuur vat om haar uit de stationsstalling te lichten, kletst het voorwieltje met een metalen tik op de stenen grond. Lekke band. Maar geen nood, je pakt je pompje op en pompt met regelmatige slagen weer leven in je stalen vriend. Vrolijk hinnikend omdat ze je niet in de steek hoeft te laten galoppeert je fiets naar de campus.
Helaas, bij het naar huis gaan is het voorbandje weer leeg. Zweetdruppeltjes parelen op het zadel. Maar alweer geen nood. De fietsenwerkplaats biedt uitkomst. Je geeft haar over aan de bekwame handen van de monteur.
De volgende dag hijs je jezelf blij in het zadel om een ritje te maken. Maar, je fiets is veranderd. Ze ratelt een beetje. Vervaarlijk wiebelt het bandje. Wanneer je goed kijkt zie je dat de schroeven van de voorvork loszitten. De volgende dag gaan jullie terug. Streng kijk je de monteur aan. 'Ben ìk dat vergeten?', vraagt die ongelovig. Je fiets blikt blozend een andere kant op en knipoogt steels naar de monteur. Ineens dringt de waarheid tot je door. Je oogkleppen vallen af. Je wacht gelaten op de onvermijdelijke vraag die ex-geliefden elkaar stellen. En ja hoor, het stalen ros buigt zich al naar je toe: 'By the way, mag ik mijn sleutel terug?'
