Heeft u wel eens op een mooie zomerdag tijdens uw lunchpauze een wandeling gemaakt op het stukje het Paviljoen en de Boerderij? Daar liggen de moestuinen van de UT, met bedden vol bloemen en groenten, een oase van rust, een plek voor toevallige ontmoetingen. De moestuin is beginjaren zeventig op initiatief van studenten opgezet. De tuinen horen bij de UT en zijn uniek in zijn soort, ik ken geen enkele universiteit met moestuinen voor studenten en personeel. Wie schetst mijn verbazing toen ik het UT-nieuws van 9 maart 2000 een plattegrond van het Masterplan zag met op de plek van de moestuin gebouwen voor facilitaire doeleinden. Navraag bij Jan van Weers, voorzitter van de Tuinvereniging, leert dat de rector Van Vught de tuinen een warm hart toedraagt en de tuinen ongedeerd zal laten.
Maar er zit verschil tussen belofte en plannen. Is er -in het Masterplan - misschien een andere plek voor de moestuin? Het Masterplan op de UT-website geeft geen inzicht over mogelijke alternatieve locaties. Een herlocatie zou wel in de plannen opgenomen moeten worden, want het kost zeker drie jaar voordat er op een andere plek sprake kan zijn van goede tuinbouwgrond.
Ander voorbeeld: dit voorjaar is de meeste onderbegroeiing van de karakteristieke Twentse houtwallen op de campus volledig verwijderd. Waardevolle biotopen zijn aldus vernietigd. Zo gaat stukje bij beetje de landschappelijke waarde van het Landgoed Drienerloo verloren. Als deze trend zich doorzet rest er slechts laagwaardig bos waar bebouwing zonder problemen kan worden ingepast. Het zou het College van Bestuur gesierd hebben te wachten met dergelijke ingrijpende maatregelen tot er een definitief goedgekeurd plan lag. Volgens mijn informatie heeft de Groencommissie, die adviseert aan het facilitair bedrijf en daarmee indirect aan het College van Bestuur, verzocht het weghalen van de onderbegroeiing minder rigoureus en gefaseerd te laten uitvoeren. Dit advies is echter niet opgevolgd. Als dit zo doorgaat, zijn het niet alleen de nachtegalen die de campus ontvluchten, maar zullen spoedig vele medewerkers en studenten, die bewust gekozen hebben te werken en wonen in deze prachtige omgeving, de vogels volgen.
Het van de kaart vegen van de moestuin en het verwijderen van depercelen onderbegroeiing is mijns inziens kenmerkend voor de
teneur van het Masterplan en de houding van het College van Bestuur ten opzichte van natuurwaarden en medezeggenschap. Ook uitspraken van het college over de kwaliteit van een bosterrein (Horstlanden, nu nog buiten de campus) zijn verontrustend: volgens hem is het bos van slechte kwaliteit en gaat het geheel er door 'voorzichtige inpassing van laagbouw' juist op vooruit. Helaas heeft de architect en beeldbepaler Hoogstad geen ervaring met het inrichten van een landgoed en het omgaan met de natuurlijke omgeving. Nu dan de pointe: de campus hoort groen te blijven, omdat dit meerwaarde heeft voor onderzoek, onderwijs en wonen, en omdat het de UT onderscheidt van andere universiteiten. Daarbij hoort ook de moestuin. Als het UT-bestuur het groene karakter serieus neemt, neemt ze naast de architect deskundigen in de arm die dit kostbare bezit van de UT weten te combineren met aanpassingen op de campus. Hoogstad kan leuke gebouwen maken (Schouwburg Hengelo), maar hem de campus toevertrouwen?
Universitair docent T&M en campusbewoner
