Ga Maar
We hebben op de redactie maar twee kaartjes, dus het gaat er even om wie de grootste Doe Maar-fan is.
Je kunt in zo'n geval beter niet het voortouw nemen, want voor je het weet sta je onderaan de argumentatieketen. Je bent het stellende trapje.
'Ik kafte m'n schoolboeken met Doe Maar-kaftpapier.'
'Je meent het. Ha! Ik heb er m'n kamer mee behangen!'
De toon is gezet. Je loopt achter de feiten aan.
'Ik ben bij het afscheidsconcert in Den Bosch geweest.'
'Wie niet. Maar was je ook in Papekop?'
'In Papekop?'
'Jazeker. Weet je dat dan niet? Daar traden de jongens voor het eerst op. 1977. Basiskennis.'
'Ik heb nog een t-shirtje met Virus erop.'
'Ik heb het t-shirt van Henny dat-ie aan had in de clip van Pa. Met handtekening, nooit gewassen. Leuk hè?'
'Ja, erg leuk, maar waar het om gaat is de inhoud. Of je de teksten kent natuurlijk.'
'U vraagt, wij draaien. Wat wil meneer horen? De B-kantjes? Bootlegje? Een leuke medley misschien?'
'Maar had je ook buttons? Je weet wel, van die speldjes. Ik had er een heleboel.'
'Of ik ook buttons had. Man! Ik kon nauwelijks lopen van de buttons. Ik zal je vertellen: ik werd met de auto naar school gebracht en de conciërge zette me met een steekwagen in de klas, zoveel buttons had ik.'
'Oké, ga jij maar.'
Vrijheid
Denemarken is een raar land. En Denen, dat zijn rare mensen. Net als aio's trouwens. Die zijn ook niet helemaal normaal. Hoewel je veel en veel en veel beter aio kunt zijn dan Deen.
Denemarken, zeggen de Denen trots, is een verzorgingsstaat. En die verzorging die hebben we, zeggen de Denen trotser dan trots, tot in de puntjes geregeld. Zodra je je als Nederlandse stageloper inschrijft bij de Koninklijke Kopenhaagse Bibliotheek belt de computer van de vriendelijke bibliothecaresse meteen met het apparaat van de innemende ambtenaar der vreemdelingenpolitie.
Nog diezelfde middag komen twee onopvallend geklede heren een kopje thee bij je drinken. Ze leggen je geduldig uit waar je welke formulieren kunt ophalen en hoe je die moet invullen. Zo weet je zeker, zeggen de Denen, dat je geen voorziening onbenut laat.
Of neem de openbare toiletvoorzieningen in het eindeloos glooiende landje. Elk dorp heeft een publieke wc. En die wc's zijn ook áltijd schoon, fris, hygiënisch en rijkelijk voorzien van toiletpapier. Ook dat hebben we, zeggen de Denen, tot in de puntjes geregeld.
Volgens UTemp, de nieuwe aio-partij die mee gaat doen aan de medezeggenschapsverkiezingen in juni, zou de UT aio's wel wat beter kunnen begeleiden. Daar zit wel wat in natuurlijk: academici die zich voor slechts duizend gulden netto per maand inspannen voor volk en vaderland zijn niet helemaal normaal. Die kunnen wel wat hulp gebruiken.
In Denemarken geboren Turken die in het politiestaatje een misdaad begaan, worden binnenkort met gezin en al teruggestuurd naar het land van herkomst. Want, zeggen de Denen, wie zich niet door onze verzoringsregelslaat coachen, moet weg. Aio's die een wetenschappelijk misstap maken krijgen van hun hoogleraar een schouderklopje. Want, zeggen we hier op de campus, mensen hebben een beetje begeleiding, maar heel veel vrijheid nodig.
