Soepele chaos onder de basket, hysterische tafelen vanaf de zijlijn. Antilliaans basketbal is anders. Meer vanuit het hart. Minder volgens ingestudeerde systemen. Op de tribune tijdens een wedstrijd van Heren Zeven - Arriba's Antilliaanse team.
Zaterdagavond, een uurtje of zeven. De campus ligt er stil en verlaten bij. Een stuk of acht oudere jongeren lopen rustig van de Bastille naar de Vrijhof. Doe Maar? Doe Maar! Zonder gillende meisjes of andere overspannen tafelen. Alleen vogels die de frisse lenteavond wegfluiten.
Voor echt hysterische fans moet je die zaterdagavond niet bij het eerste reünieconcert van Doe Maar zijn. Gillende, schreeuwende en krijsende dames vind je op de tribunes in het Sportcentrum. En niet in de Vrijhof.
Heren zeven, het Antilliaanse basketbalteam van Arriba, speelt tegen Jugglers. En dat betekent vanaf de eerste wedstrijdminuut spektakel. Soepele chaos onder de basket en venijnige herrie langs de rode lijnen.
De vaste aanhang van heren zeven - een stuk of tien Antilliaans dames van rond de twintig - is er van overtuigd dat 'hun jongens' gaan winnen. 'Een makkie.' 'Je hebt de verkeerde wedstrijd uitgekozen. Deze wordt niet spannend.'
De voorspellingen lijken uit te komen. Al na een minuut of vier staat de thuisploeg zonder noemenswaardige inspanning op een relaxte twaalf twee voorsprong. De coach van de Jugglers vraagt om een time-out. Wanhopig gebarend maant hij zijn mannen. Ze moeten beter verdedigen, scherper aanvallen, niet in paniek raken en vooral helder blijven denken.
De Jugglers luisteren tijdens de time-out in een net kringetje gehoorzaam naar hun coach. De spelers van Arriba staan wel bij elkaar, maar niet in een kringetje. Coach Nizar Henriqez praat, maar niet als enige. Iedereen lacht. Voor zover heren zeven al een strategie heeft, hoeft die in ieder geval niet aangepast te worden.
Tot de pauze, na twintig speelminuten, weten de Jugglers de schade te beperken. Arriba houdt voorsprong maar loopt niet uit. En dus blijft het redelijk rustig op de tribune. De dames schreeuwen af en toe 'play the ball, play the ball, play the ball'. Springen juichend op voor een mooie rebound. En schelden een beetje op de onzeker fluitende scheidsrechters. Maar de aanmoedigingen zijn niet heel veel hysterischer dan tijdens een doorsnee basketbalwedstrijd.
Heren zeven is goed. Heren zeven is misschien zelfs wel beter dan heren één. Maar dat durft niemand van Arriba hardop te zeggen. Want heren één speelt Regio Hoofdklasse 1. Zonder uitzicht op promotie. Terwijl heren zeven daar precies één klasse onder basketbalt. Met een beetje geluk winnen de Antillianen dit jaar de competitie. Normaal gesproken betekent dat bevordering naar een hogere klasse. Maar omdat er geen twee teams van dezelfde club in één competitie uit mogen komen, loopt de sportieve carrière van heren zeven vast. 'Daar zijn afspraken over gemaakt', zeggen insiders. 'Als ze hoger willen spelen moeten ze voor heren één kiezen.'
'Hoe dat komt, dat wij beter zijn', coach Henriqez lacht bezwerend. 'Het is onze manier van spelen weet je. Nederlanders basketballen volgens systemen. Met twee mensen die telkens scoren en drie voor het aangeven. Wij daarentegen, spelen met ons hart. Creatiever, sneller, zonder vaste patronen. Iedereen die d'r in kan gaan moet er in gaan. Met onze chaos maken we hun systeem kapot.'
Na de pauze spelen de Jugglers een stuk beter. Kennelijk heeft de peptalkin de kleedkamer effect gesorteerd. Na een minuut of negen komen ze zelfs gevaarlijk dichtbij Arriba: 43 - 42.
'Tjezus man', schreeuwt één van de dames.
'Jammer, jammer, jammer', brult een ander als een lay-upje mislukt.
'Let op de score, let op de score, let op de score, let op de score', krijsen ze in koor terwijl ze met priemende vinger naar het scorebord wijzen.
'Ik heb nu geen tijd', bitst weer een ander als iemand vraagt wat ze nou precies in het Antilliaans tegen de scheidsrechter schreeuwt.'
Even staat Arriba twee punten achter. Als de Jugglers weer een aanval opzetten, schreeuwen de dames uitzinnig: 'Defence, defence, defence, people. Defence, defence.'
Dat helpt. Met een traag gebaar haalt Trevon Labast, de zwaarste en langste speler van heren zeven, vlak voor zijn eigen basket de bal uit de lucht. Hij passt naar Duncan Hoeve. Die speelt zich vrij en maakt z'n eerste driepunter. De volgende zes minuten scoort hij er nog vier.
Maar de Jugglers houden stand. Ze blijven minuten lang telkens net twee punten achter. Wat op de tribune tot hysterische taferelen leidt.
'O nee, o nee, o nee, o nee', krijsen de dames als de aanval van de Jugglers al te succesvol verloopt.
'O wel, o wel, o wel, o wel', gillen ze een seconde later, wanneer het spel de goeie kant op beweegt.
Tot het einde blijft het spannend. Maar uiteindelijk wint de chaos van het systeem, de passie van het koele denken, het hart van het verstand. De 'jongens' van heren zeven verslaan de Jugglers met 68 tegen 63.
'Defence, defence, defence', schreeuwen de fans van Arriba's heren zeven.
