Overboord
'Wing it boys' is Engels voor 'lamaar lopen jongens'.
Da's rock-'n-roll, zult u zeggen.
Nu deze: ongeveer een jaar lang heeft de Universiteit Twente zitten broeden op een nieuwe medezeggenschapsstructuur. Rector magnificus Frans van Vught (wie kent hem niet) wilde tegelijkertijd een Student Union, en zijn topklassebegeleidingsband (het beleidsbureau, wie kent het niet) dokterde een constructie uit waarin dit nieuwe studentenbestuursorgaan gecontroleerd zou worden door studenten in de U-raad die vanzelfsprekend geen deel zouden uitmaken van de Union. Reglementje hier, notarisje daar, krabbeltje eronder - de zaak stond als een huis. Maar intussen lukt het niet om studenten voor de U-raad te porren. Het pluche komt niet vol. Dus heeft Van Vught zijn vinger in de lucht gestoken en 'lamaar lopen jongens' geroepen. De rector vindt dat Unionbestuurders in de U-raad mogen. Als dat geen rock-'n-roll is!
Jojoën
Hoe dat gaat? In de nieuwe economie? Vooral heel erg snel. De moderne ondernemer moet zijn plannen in no time verwezenlijken. Alles vanwege een snelle beursintroductie. Het liefst binnen een jaar na oprichting. Om zoveel kapitaal binnen te halen dat je eventuele concurrenten die het zelfde virtuele kunstje proberen te flikken uit de markt kunt prijzen.
Netscape, Yahoo en Amazone staan sky-high op de Nasdaq. Zonder winst, zonder gedetailleerd businessplan, zonder bestaande markt, halen de webgrootmachten miljarden dollars binnen. Alleen Nina Brink verstoort met haar familiare capriolen de vrolijke financiële gekte die tegenwoordig rond hightech-bedrijven hangt. Maar dat de Nasdaq 20 procent daalt, is - zo bezweren venture capitalists - niet meer dan een 'lichte correctie', 'lucht die wegloopt' of een 'bliepje op het radarscherm'.
Op dat radarscherm van de The New Economy zijn alleen de lichtpuntjes van super-entrepreneurs zichtbaar. De hele rest wordt als achtergrondruis weggefilterd. Shell verkoopt olie, Ahold veilt groente, Grolsch doet in bier: smalle marges, weinig (weinig???) winst. Handig voor de spaarcentjes van opa en oma, maar nauwelijks interessant voor de the new power generation. Die willen vingervlug jojoën met beurskoersen.
En mee jojoën, dat doet iedereen tegenwoordig. The sound van de Nieuwe Economie is overal. Zelfs op de campus. Dat heeft het college van bestuur inmiddels goed begrepen. Vandaar dat ze een geitenwollensokken instituut als de universitaire vredesdagen (vijfduizend gulden per jaar) ook koeltjes wegbezuinigen.
In de Bedrijvendagen (twintigduizend per jaar), Studentondernemerscentrum (vijftigduizend) de Student Union (half miljoen) willen onze ondernemendebestuurders nog wel wat durfkapitaal stoppen. Voor reflectie of bezinning daarentegen trekken ze geen grijpstuiver meer uit. Ze jojoën maar liever een beetje mee.
