Stalker
"Heb je m'n mailtje nog ontvangen?" Een overbodige vraag. Na zoveel jaar zou ik het antwoord moeten weten.
Op de basisschool schreef ik haar voor de eerste maal een liefdesbrief. Een paar zinnetjes slechts, beter beheerste ik de taal nog niet. Stiekem schoof ik hem in het vak onder haar schoolbankje. "Voor Ingrid" stond erboven. Toen ze hem vond liet ze hem meteen lezen aan al haar vriendinnetjes. Wekenlang werd ik op het schoolplein belaagd door giebelende meisjes die op dreinende toon "Harold is op Ingrid, Harold is op Ingrid" zongen. En alsof dat nog niet genoeg was, vond de juffrouw het nodig mij te wijzen op die paar spelfoutjes in "Ik hauw fan jauw". Sindsdien haatte ik school.
Op de middelbare school schreef ik een gedicht voor haar. Al mijn gevoelens legde ik er in bloot. "Voor mijn liefste Ingrid" schreef ik op de enveloppe. Ik stopte het in haar jaszak. De volgende week stond het in de schoolkrant. Daarna kende de hele school mij als het dichtertje. Steeds weer vroegen ze of ik nog plaatjes voor mijn poesie-album nodig had. Mijn schoolhaat begon er chronische vormen door aan te nemen.
Later, toen ze studeerde, heb ik haar eens opgebeld. Terwijl ik (in de beslotenheid van mijn kamertje boven bij mijn ouders) vrijmoedig mijn hart voor haar opende, ("ik houd van jou, alles in mij houdt van jou, mijn hart houdt van jou, de kleppen in mijn hart ze kloppen voor jouw, de poriën in mijn huid ze ademen jou, de ...") hoorde ik op de achtergrond gelach. Ze had de telefoon op de speaker gezet. Al haar huisgenoten luisterden mee. Ik heb me daar nooit durven vertonen.
Onlangs kreeg ik dan toch een mailtje van haar. Ik was verrukt - na twintig jaar pogen eindelijk een woord van haar. Ik wist wel dat ze van mij hield. Maar echt persoonlijk was haar mailtje niet. Het was een bericht van Nokia dat ze een nieuwe mobiele telefoon hadden. Wie het bericht 25 keer forwardde kreeg het draadloze dingetje helemaal voor niks. Ik (en een hele rits andere stumpers) kreeg een mailtje van Ingrid, opdat zij geheel gratis een mobiele telefoon van Nokia zou krijgen. Connecting people, heet dat.
Maar dacht je dat ze mij vervolgens belde met haar nieuwe mobieltje? Niet dus. Waarschijnlijk was ze mijn nummer kwijt. Dat krijg je met een nieuw toestel, dan raak je je voorkeuzes kwijt. Daarom heb ik haar maar weer eens gebeld. Ik kreeg een antwoordapparaat. Een dag later, gisteren dus, hoorde ik mijn ingesproken tekst terug op de radio. De presentator had het over een bijzonder hardnekkig geval.
"Heb je m'n mailtje nog ontvangen?" Ja, natuurlijk heeft ze mijn mailtje ontvangen. En ze heeft het meteen grondig geforward. Totin het Pentagon hebben ze mijn liefdesbrief gelezen.
