Het is druk in het crisiscentrum aan het Molenplein. De man met de megafoon roept de namen af. 'Bijker, Knol, Kötte-Schouten, Van Bever.' Met een zekere gretigheid nemen de gedupeerde bewoners van de rampwijk Mekkelholt hun busticket in ontvangst. Om half elf vertrekt de bus.
De gemeente rijdt sinds dinsdag met twee personenbusjes door het getroffen gebied. Mensen die willen weten hoe hun huis er bij staat, kunnen mee. De voorwaarden zijn strikt: niemand mag zijn woning in, sterker: niemand mag tijdens de rit de bus uit. Een motoragent controleert op journalisten, ramptoeristen zijn uit den boze.
Zeker een kwartier houdt het voertuig stil bij een controlepost aan de Boddenkampsingel. De tien inzittenden wachten zwijgend. Een vrouw uit de Merelstraat knoopt een praatje aan met de EHBO-functionaris naast haar. 'Je bent zeker al dagen in touw, hè', begint ze. 'Vanaf zaterdagmiddag', antwoordt de hulpverleenster.
Ze is al ettelijke keren in het noodgebied geweest. 'Onze EHBO-post lag vlakbij Fireworks. We zijn er heen gegaan om te kijken of er nog bruikbare spullen lagen. Ik pakte een doos met pleisters op, en toen kwam er balk naar beneden. Er zat een spijker aan die zich dwars door mijn voet heen boorde.'
Voor haar geen reden om er mee te stoppen. 'Die voet is een beetje dik. Maar hij blijft er wel aan zitten hoor. Je bent geen EHBO'er om in tijden van nood af te haken. We gaan gewoon door.'
De bus rijdt intussen het rampgebied in. Het Talmaplein: ingedrukte puien, lege kozijnen, hopen bakstenen. Rechts de ruïnes tussen de Tollensstraat en de Renbaanstraat. Verzuchtingen in de bus, geweeklaag. 'Daar stond het Chinese restaurantje waar Chantal altijd heenging.'
Chantal is de dochter van Agnes Kötte-Schouten. Ze woonde op de hoek van de Tollensstraat, boven de Islamitische kapperszaak die te zien is op de opnamen van de ramp van RTV Oost-journalist en UT-student Danny de Vries. 'Gelukkig was ze die zaterdagmiddag bij ons', zegt haar moeder. 'Maar het huis bestaat natuurlijk niet meer.'
Chantal wilde zelf niet gaan kijken. Ze moet zich concentreren op haar vwo-eindexamen - ondanks alles. Vandaag heeft ze wiskunde en Nederlands. 'Inderdaad beter dat ze deze puinhopen niet ziet, denk ik.' Daarom neemt haar moeder foto's, voor als de examens achter de rug zijn.
'Vorig jaar is ze gezakt. Toen kreeg ze tijdens de examenweek een auto-ongeluk. En nu dit.' Toch lijkt Agnes Kötte-Schouten vooral blij dat haar dochter nog gezond is. 'Spullen zijn relatief onbelangrijk als je hoort hoeveel mensen het niet hebben overleefd.'
De bus passeert wat eens supermarkt de Nieuwe Weme was: uitgebrand tot op vloer. Recht er tegenover de geblakerde Grolsch-fabriek. De twee eerste letters van metersgrote logo op het pand zijn weggebrand. 'We mogen van geluk spreken dat die ammoniaktank niet de lucht in is gegaan', zegt iemand. 'Dan had er in de wijde omtrek niets meer rechtop gestaan', speculeert een ander.
Het wordt weer stil in de bus. De tour blijkt afgelopen. Een jongen mompelt dat ze 'nog niet in De Vluchtestraat zijn geweest'. 'Hoort niet bij de route', zegt de chauffeur, 'kan ik niets aan veranderen.' De jongeman begint te vertellen dat zijn paspoort en vliegticket naar China nog inzijn appartement liggen. 'Dinsdag gaat mijn vliegtuig', zegt hij.
Bij de uitgangspost maakt een brandweerman met een hogedrukspuit de bus schoon. De moeder van Chantal noteert het telefoonnummer van de EHBO'ster. 'Voor als mijn dochter nog eens met iemand wil praten die erbij is geweest', zegt ze. 'Ze mag altijd bellen', verzekert de vrouw.
'daar stond het chinese restaurantje waar Chantal altijd heeging...'
