Maar het had ook in Servië kunnen zijn. Of Tjetsjenië. Vlak na een NAVO-bombardement. Of tijdens een offensief van het Russische leger. De bovenverdieping van het huis is zwartgeblakerd en uitgebrand, etalageruiten liggen aan diggelen, de rode zonwering hangt gescheurd onder in plaats van boven de ramen.
De meeste Nederlanders zien op de foto inderdaad... een getroffen winkel. En meestal kijk je zelf ook zo naar foto's van een verwoeste woonwijk of tv-beelden van een vermoorde opstandeling.
Totdat de rampspoed je eigen stad binnendringt. Dan wordt 'een getroffen winkel' ineens die sportzaak waar je na een chagrijnige middag winkelen toch nog een redelijk geprijsd fleecejack vond. Dan vraag je je af hoe het met de vriendelijke verkoopster gaat, die vond dat donkerblauw beter bij je paste. Dan ga je met je familie, vrienden en kennissen bellen om te vragen hoe het met ze gaat, of ze nog een huis hebben, ze nog mensen missen, mensen kennen, en waar ze waren toen het gebeurde. En dan zit je zomaar een hele zondag verdwaasd naar TV-Oost, RTL, SBS en het journaal te kijken. Omdat je je probeert voor te stellen wat er gebeurde.
Of misschien vraag je je niets af, kijk je geen tv, hoef je je niks voor te stellen. Omdat het onheil niet alleen je eigen stad, maar ook je eigen straat, je eigen huis binnendrong.
Zeeland
Tegenwoordig zijn er van die rare ziektes. Het hele gezin heeft wel wat. Sleutelkindlief lijdt aan ADHD (alle dagen heel druk), paps doet elke avond polsoefeningen tegen z'n rsi, mams heeft een burn out. Vroeger was je moeder gewoon overspannen, had vader een tennisarm en was jij een doorsnee druk kind. Hoe dat nou allemaal komt? Eigenlijk is het heel simpel.
Het is de rat race. Rennen, hollen en vliegen. Daar krijg je een overspannen geest, een overspannen pols en overspannen kinderen van. Onlangs stond er een artikel in een magazine voor hoger opgeleiden over stelletjes die de rat race waren ontvlucht. Ze gingen naar Zeeland, naar het wuivende gras, de malse akkers, het sappige dialect en Zeeuwsmeisje. De provincie van alles op zijn tijd, komt tijd komt raad, de boog kan niet altijd gespannen staan, haastige spoed is zelden goed.
Nu doen paps en mams dat ook wel hoor, zo samen naar een Zeeland. Om bij te komen. Maar bij hun heet dat dan Lanzarote. En ze blijven maar twee weken. Paps herstelt dan van zijn muisarm, mams slaapt voor het eerst in maanden rustig en de sleutelafdruk op de borst van het kind begint net een beetje uit te deuken.
Maar papa en mama moeten daarna weer voort in de rat race. Hoger, sneller, eerder, beter, geld, carrière. Gelukkig is er nu het boek over waardevol werk. En is er een nieuwe muis voor mensen met rsi. Alle kinderen met ouders in de rat race kopen dat boek straks voor mama en de muis voor papa. 'Kijk mama', zeggen ze dan, 'een zijstapje kan ook goed zijn voor je loopbaan. En kijk papa, bij deze nieuwe muis krijgt je pols meer steun.' Dan wordt het alle dagen heel rustig. En daar hoef je niet eens voor naar Zeeland.
