Marcel Kummel blijft een voorlichter. Over zijn jeugd, zijn carrière en zijn vak vertelt hij met smaak. Maar zodra er gevoelige UT-onderwerpjes worden aangesneden komt er geen woord teveel over zijn lippen. 'Ik kán heel veel kritiek gaan spuien. Maar wat help dat? Netwerken zijn klein. Grote kans dat ik veel mensen later weer tegen kom. Of nodig heb zelfs. Nee joh, wat zou ik daarmee bereiken.'
Liever ziet Kummel zijn UT-tijd, die dik acht jaar geleden begon, als een periode waarin hij zichzelf ontwikkelde. 'Ik heb leuke dingen meegemaakt. Affaire IJzerman, Pieper binnenhalen, eredoctoraat Wahid, UT-Mediair en vorige week de ammoniak-rel tussen Grolsch en de UT. Van al die processen heb ik veel geleerd. Dat neem ik weer mee naar mijn nieuwe baan.'
'En', voegt hij er zelfverzekerd aan toe, 'ik heb natuurlijk veel dingen buiten de publiciteit gehouden.' Welke dingen dan? 'Nee dat doe ik niet.' Kummel denkt na enig aandringen nog even na, maar leunt vervolgens breed lachend achterover. 'Nee, dat doe ik niet. Dat ga ik echt niet vertellen.'
Kummel heeft, hij zegt het zelf, al zijn hele leven een neus voor nieuws. 'Dat komt omdat ik al op mijn elfde het lint van de telex rook. Mijn vader nam mij op zondag mee naar de radioredactie van de Wereldomroep. Hij was daar chef. Terwijl pa het nieuws regisseerde werd ik aan de telex gezet. Eerst mocht ik alleen scheuren. Maar al gauw ging ik ook berichten selecteren. Die naar de buitenlandredactie. De anderen voor binnenland.'
Tot zijn diensttijd verrichtte Kummel hand en spandiensten op de radioredactie van de Wereldomroep. Al in het leger werd hij voorzitter van de Algemene Vakbond voor Militairen. Met een rapport over de ellendige staat van het militaire wagenpark, 'de gaten zaten overal', scoorde Kummel zijn eerste grote scope. 'De kranten, de radio, de tv, iedereen pikte het op. En onder druk van al die media-aandacht besloot toenmalig defensieminster Vredeling snel nieuwe vrachtwagens te bestellen.'
Naar aanleiding van het rapport werd Kummel gebeld door Ton ver Lind van Tros Aktua radio. Of hij op de redactie wilde komen werken. 'Ik vond de Tros een jeugdige omroep. Ze brachten het nieuws dicht bij de mensen. Dus ik zei ja en werd aankomend bureauredacteur C.'
'Het was pure sport', zegt Kummel over die tijd. 'Dan kwam er een telex binnen en dan dacht je: Jezus er gebeurt wat. Dit moeten we hebben. De treinkaping in Wijster, de LPG-ramp op die camping in Spanje, Rijn Schelde Verolme, aanbestedingen van de Nederlandse kerncentrales, ik heb het allemaal meegemaakt.'
Later ging Kummel ook speciale producties maken, reisde hij de hele wereld over, bedacht het programma Vraag het aan de lijsttrekker. En nog weer later, in '84, ging hij naar Tros Aktua tv.
Totdat de VVD hem in '86 vroeg of hij voorlichter van Voorhoeve wilde worden. 'Ook dat was een boeiende periode. Ik heb het politieke bedrijf goed leren kennen. Hoe kun je op een nette manier iets heel hards zeggen. En ook: hoe zeg je iets, maar ook niks, en dat iedereen toch met een tevreden gevoel naar huis gaat.'
Maar de jaren met Voorhoeve waren ook tropenjaren. 'Journalisten dicteren 24 uur per dag, zeven dagen per week de agenda. Je moet constant reageren.'
En dat reageren ging Voorhoeve niet altijd even soepel af? 'Nee. Hij bleef altijd de allervriendelijkste meneer met de perfecte vouw in zijn pantalon. Heel menselijk, heel erudiet, heel integer. Maar de achterban stond niet te juichen als hij uitgesproken was.'
Voorhoeve moest na vier jaar het veld ruimen. Kummel verliet een paar maanden later eveneens de politieke arena. Om zijn eigen communicatie en adviesbureautje te beginnen. Dat runde hij twee jaar. Toen belde de UT. Of hij UT-Mediair meer smoel kon geven.
'De universiteit is een zwembad gevuld met stroop. Dat weet ik nu, maar dat wist ik toen niet. Vandaar dat ik de boel hier enthousiast oppakte. Ik houd van aanpakken. Het heeft een mooi alumniblad opgeleverd. Maar op een universiteit werkt die aanpakmentaliteit niet altijd.'
Het duurde even voordat Kummel in de gaten had dat je in dat zwembad met stroop niet te hard moet roeren. En nog steeds moet hij zich inhouden. 'Het journalistenvirus zit in me. Als ik met de UT de voorpagina kan halen wil ik daar ook voor gaan. Dat geeft een kick, maar het is ook goed. We zitten hier ver weg in het oosten. Dus om te voorkomen dat ze ons vergeten moet je voor veel media-aandacht zorgen. Voor een voorlichter, ook voor een voorlichter van een universiteit ja, moet het elke dag campagne zijn. Niet iedereen hier op de campus ziet dat zo.'
En dus is het mooi geweest. 'Ik ben nu 44. Ik wil nog twee klappertjes maken. Er een stuk ervaring bijkrijgen. Vandaar dat ik naar Amicon vertrek. Het is de tweede zorgverzekeraar van Nederland. Dus ook daar valt genoeg te beleven.'
Marcel Kummel:
