Eén
Volgens de Paus is van alle onbelangrijke zaken voetbal de belangrijkste.
Want laten we reëel blijven. De komende vier dagen draait alles in zijn afvallige provincie niet om God, maar om een antwoord op de volgende twee wezensvragen. De eerste luidt: Gaan we winnen? En de tweede: Gaan we eigenlijk wel winnen?
Een enkeling zal zeggen: 'Alles? Alles? Draait nou echt alles de komende vier dagen om die twee vragen? Veel in Nederland lijdt misschien aan oranjekoorts. Maar bij mij persoonlijk valt geen verhoging te constateren. Van al dat gezeur over 'onze jongens in Hoenderlo' raak ik eerder onderkoeld. Voetbal, het doet me niks.'
Mensen die nu nog denken dat ze niet met het oranjevirus geïnfecteerd zijn geraakt, zitten qua ziektebeeld slechts in de ontkenningsfase. Je kunt ze vergelijken met de krankzinnige die roept: 'Ik ben niet gek, ik ben een vliegtuig.'
Want ook al zet je bordjes op tafel met daarop 'Niet over voetbal lullen', je lult er toch over dat je er niet over moet lullen. En ook al zeg je tegen je vrienden: 'Ik ga gewoon naar de opening van het theaterfestival, ook al is dat tijdens de halve finale.' Die halve finale krijg je niet uit je achterhoofd. Je kunt zelfs vrij intellectualistisch over het verschijnsel voetbal praten, of gespeeld wetenschappelijk over Rijkaards management-strategie, maar dat betekent niet dat het niet over oranje gaat.
Sommige mensen praten er omheen. Anderen verpakken hun oranje gevoel in interessant klinkende woorden. De eerlijksten hangen hun straat grimmig zwijgend vol oranje vlaggetjes.
Tweetje
Volgens de paus is van alle onbelangrijke zaken voetbal de belangrijkste.
Briljante oneliner. Kernachtig en mét een kern van waarheid, dat is samen wetenschap.
Dus als de poop vóór zijn pensioen nog eens goed wil scoren, dan moet hij nú naar China gaan. Met dit wetenschappelijk bewezen sportdogma bekeert hij namelijk in één klap 300 miljoen Chinese voetbalfanaten tot het christendom. Oranje mijter en dito tabbert, of wordt dat misschien wat te popiejopie?
Nee hoor. Chinezen vinden niets te gek. Zeker niet na de 6-1.
De Chinezen hebben de Muur, wij hebben ons voetbalelftal. Wereldwondertjes. Een Chinees begrijpt er niet van dat een prullandje als Nederland zoveel goede voetballers kan voortbrengen. Een Nederlander overigens ook niet.
Toch is het zo. En daarmee gooi je in China hoge ogen. Het is een land van lijstjes, rankings, diploma's en medailles. Wie er iets presteert, laat het weten ook. Een afgestudeerde Chinees lijst zijn bul in en hangt hem op naast z'n propedeuse, z'n rijbewijs, z'n vwo-diploma, z'n zwemdiploma, z'n eindrapport, z'n strikdiploma, en de eerste droge luier. Helemaal bovenaan hangt hij een foto van het Nederlands elftal.
Laten we dus nogmaals bidden dat onze jongens de finale winnen - voetbal is balsem voor onze internationale betrekkingen. Vroeger kreeg je overal ter wereld een korting als je 'Kroeif, Kroeif' brulde, tegenwoordig kom jenog steeds een eind met Goelit en Van Basten. Maar we moeten aan onze kinderen denken. Het zou mooi zijn als die tot 2030 terecht kunnen met Kloevert en Dafiets.
