Alles in Toscane is mooi, romantisch en makkelijk. Een Italiaanse timmerman luistert tijdens zijn zware werk niet de hele dag naar een keiharde radio, maar draagt planken terwijl zijn cyperse kat op zijn schouders balanceert - staart recht omhoog, als een surfer. De rondingen van de Apennijnen betoveren. De forsythia doet de heuvels oplichten. En 's avond wordt er in de trattoria boven op de heuvel fazant met gebakken aardappelen geserveerd terwijl het donker miljoenen fonkelende sterren uitstrooit.
Wat een geluk, wat een geluk, wat een geluk. En wat goed ook dat het land zoveel geluk geeft. Want anders zou onze Amerikaanse - ze zegt het zelf - gauw een bordje TE KOOP aan het hek van haar opknaphuis hangen. Tijdens het gezellige primitieve leven op het Toscaanse platteland moet je namelijk tegenslag na tegenslag zien te overwinnen. De waterpomp in de put doet het niet, de olijfbomen moeten extra water, de badkamer dient gerenoveerd, het dak vernieuwd en de septictank vervangen. En, wat het aller, aller belangrijkste is: de tuin moet ingericht. 'Ik heb visioenen over hoe het allemaal moet worden. We maken een schets om onszelf ervan te overtuigen dat we weten wat we aan het doen zijn', mijmert de vrouw des huizes. 'Houdt het bij vaste planten', adviseert haar man Ed, 'We kunnen niet elk jaar opnieuw het wiel uitvinden.'
Niet dat Ik en Ed de werkzaamheden allemaal zelf moeten uitvoeren hoor. Op het erf is het een komen en gaan van aardige, stoere Italiaanse ambachtslieden. Gelukkig maar, want zo houden Ik en Ed nog energie over om de omgeving te verkennen en recepten van plaatselijke topkoks te bietsen. Van die ervaringen kunnen ze ons dan weer mooi deelgenoot maken: 'We gaan even langs bij een boer die in een huis woont dat in de vijftiende eeuw is gebouwd en nog steeds eigendom is van een graaf van dezelfde familie, wiens villa een eindje verderop ligt.'
Bella Toscane, Frances Mayes, Uitgeverij Prometheus Amsterdam, 282 blz, Fl.34,90.
