Zestien mannelijke modellen lopen gekleed in alleen een witte onderbroek het podium van het Amfitheater op. Tweehonderdvijftig meisjes van nog geen twintig houden een seconde lang hun adem in. Dan barsten ze uit in gegiechel, gegil, gejoel, geschreeuw.
'We willen brede schouders.'
'Geen supernerd.'
'Eentje zonder borsthaar.'
'Die, die heeft een lekker kontje.'
'Of we hebben geselecteerd op platte buik en nauwelijks borsthaar?'. Een vrouwelijk IK-lid buigt zich vertrouwelijk voorover. 'Dat was wel het plan ja. Maar uiteindelijk waren we allang blij dat er genoeg mannen mee wilden doen.'
Traditiegetrouw komen de nieuwe dames-studenten een dag eerder naar Enschede. Tijdens de Ladiesintro worden ze voorbereid op het overschot aan mannen op de campus. Want ondanks een opleiding als Toegepaste Communicatie Wetenschap en een jarenlange Kies-exact-campagne zijn de meisjes op de UT nog steeds ver in de minderheid. En dat kan best lastig zijn.
Door het dagje introductie zonder masculiene opdringerigheid kunnen de dames elkaar in alle rust leren kennen. Bovendien mogen ze tijdens het bodypainten een exemplarisch voorbeeld van de mannelijke UT-student van héél dichtbij meemaken. Om alvast een beetje te wennen.
Een halfuurtje na het gejoel in het Amfitheater werken de eerstejaars studentes geconcentreerd aan hun levende schilderij. 'Het mag niet met de vingers. Dat is wel jammer', giechelt Judith (eerstejaars bedrijfskunde) terwijl ze met een sponsje en gele verf van haar model een leeuw probeert te maken. 'Het wordt Simba. Van de Lion King. Kun je het al zien?'
Over het model zelf wil Judith niet veel loslaten: 'Hij staat mooi stil. Da's handig.' Jolanda, Relinda en Marije en Marije zijn spraakzamer over hun object. Grinnikend: 'Hij was tweede keus, maar dat moet je maar niet opschrijven.' Dan tegen het strak voor zich uit kijkende schilderstuk. 'Grapje. Maarre, het gedeelte op je onderbroek moet je zelf maar even doen.' Giechel, giechel. 'Hoe dan?', vraagt de jongen aarzelend. De dames wijzen proestend en schaterlachend de richting van de lijnen aan.
Ilona werkt aan iets wat op een smurf lijkt. 'Dit is geen Smurf, man. Dit is een wereldbol. De aarde bestaat uit heel veel water.' Op een vraag over het beginnende buikje dat Ilona met een sponsje blauw kleurt reageert de eerstejaars TCW kort maar krachtig. 'Ja doei! Daar ga ik echt niks over zeggen.' Gelukkig weet één van Ilona's groepsgenoten de ongemakkelijke situatie snel te neutraliseren. Met iets zachts in haar stem fluistert ze: 'Ik vind zo'n buikje lief.'
Buiten beschilderen de andere leden van de groep stukken hardboard van één bij twee meter. 'Dit is de achtergrond', verklaart begeleidster Yvonne (vierdejaars Toegepaste Wiskunde) het Mondriaanachtige werk. 'Als alles goed gaat, past ons model er straks perfect in. Dan wordt het één geheel.'
'Maar bovenal', weet Yvonne, 'gaat het om het kunstaspect. Dat hebben we net tijdens de instructie geleerd.' Als de omstanders een beetje sceptisch blijven kijken, probeert Yvonne ze gerust te stellen. 'Maar kitsch mag ook. Geen enkele kunstenaar ligt nog wakker van kitsch. Dat vertelden ze net ook.'
Binnen schildert Evelien geconcentreerd een cactus die tegelijk als richtingaanwijzer fungeert. 'Waarom we hem uitkozen? Hij was niet zo groot en niet zo breed. Dat leek ons handig. Hebben wij minder te schilderen. En hij hoeft niet te bukken.' Of ze ooit eerder een man van zo dichtbij zo bloot heeft gezien? Evelien slaat haar ogen misprijzend ten hemel en slaakt een diepe zucht: 'In wat voor tijd denk je dat we leven?'
Vrouwelijke eerstejaars, voor het eerst aan tafel bijeen.
