Anouska Bukman hoeft zich niet meer voor te stellen aan de leden van haar doegroep. De achttienjarige toekomstige TCW-studente was vorige week te zien in alle kranten en televisiejournaals. Helemaal uit het Noordhollandse Huizen was ze gekomen om als eerste eerstejaars de noodwoningen op de campus te bezichtigen.
RTL, Wereldomroep, Tubantia, Algemeen Dagblad, de Volkskrant. Anouska in de deuropening van de caravan, Anouska die over het gasfornuisje buigt, Anouska die haar slaapkamertje inspecteert, Anouska die nog eens uitlegt waarom ze in een stacaravan gaat wonen.
Heel in de verte is ze namelijk - ook al zul je haar dat niet zelf horen zeggen - een slachtoffer van de vuurwerkramp. De explosie van 13 mei, waarbij ettelijke studentenhuizen verwoest werden, heeft Enschede als studentenstad voor het eerst sinds tijden in kamernood gedompeld.
In de stad zijn veel kamers ingenomen door studenten van wie het huis onbewoonbaar werd, de flats op de campus zitten om dezelfde reden voller dan andere jaren. De wachtlijst van studentenhuisvester SSHD telt ruim vijfhonderd namen.
'De UT heeft sinds een paar jaar een kamergarantieplan', vertelt voorlichter Jeroen de Kok, die vorige week als een volleerd aannemer tussen de hijskranen en geparkeerde stacaravans stond. 'Nu het er op aan komt, doen we ons best die belofte na te komen.'
En dus liet het college van bestuur twintig mobiele woningen aanrukken, samen goed voor de behuizing van zestig eerstejaars studenten. Anouska gaat 250 gulden per maand betalen voor een slaapkamertje van drie bij anderhalve meter. Geen geld, maar erg groot is het niet.
'Klopt', geeft ze toe. 'Maar we hebben natuurlijk best een grote woonkamer.' Maar er zijn meer gemakken. De UT wil dat het de woonwagenbewoners aan niets zal ontbreken. Behalve voorrang op de kamerwachtlijst, krijgen studenten in de caravans een Wireless Local Area Networkaansluiting.
Internetten zonder snoertje, dat is nieuw. In samenwerking met Lucent en KPN Telecom legt de UT rond de woonwagens een draadloze infrastructuur waardoor de nieuwkomers binnen een straal van vijftig meter toegang krijgen tot het campusnetwerk. E-mailen in de zon, of op een bankje.
Anouska verwacht dat het gezellig gaat worden in de eerstejaarsenclave. 'Ik heb nu al een beetje het campinggevoel', lacht ze. Zestig studenten op een kluitje, dat wil waarschijnlijk wel. Een meneer vraagt haar of ze met meisjes of met jongens in de caravan wil wonen. 'Maakt niet uit', zegt ze, 'maar jongens zijn meestal wel makkelijker.'
De vraagsteller blijkt Marcel Jeths van de SSHD te zijn. Of het een drukke camping wordt, staat volgens hem nog te bezien. 'We hebben moeite om de caravans vol te krijgen', bekent hij. Op papier mag de kamernood groot zijn, de praktijk wijst anders uit.
'Spontane aanmeldingen krijgen we nauwelijks', aldus Jeths. 'Mensen slagen er blijkbaar toch altijd in om ergens iets te vinden. We hebben de eerste honderd van de wachtlijst zelf opgebeld. Maar veertig studenten toonden interesse, de rest was al onder de pannen of dacht dat nog wel te geraken.
Dat was vorige week. Inmiddels zijn de caravans vol, zij het dankzij eenkleine kunstgreep. Vijfenveertig eerstejaars hebben dinsdag hun contract getekend, de overige vijftien slaapplaatsen worden op korte termijn ingenomen door buitenlandse studenten.
Maandelijks gaan de zestig bewoners vijfenveertigduizend gulden huur in het latje brengen. Voor de UT en de SSHD, die samen het project dragen, is dat te weinig om quitte te spelen. 'Veel te weinig', zegt Jeths. 'Per week kost zo'n caravan 1250 piek. Dat is dus zestigduizend gulden per maand. En dan hebben we het nog niet over de inrichting gehad, laat staan het wireless network.'
Anouska en Jeths rekenen op een verblijf van twee, hooguit drie maanden. Jeths: 'Voor de winter moet iedereen elders zijn ondergebracht.' Anouska: 'De komende maanden komen er geloof ik altijd wel kamers vrij op de campus. Misschien vind ik wel iets in de stad.' En als dat allemaal niet lukt: de caravans hebben kachels aan boord.
