Ligteringen heeft het dan ook druk. 'Dat geeft een goed gevoel. Soms staan er tien afspraken achterelkaar in mijn agenda. Aan het einde van de dag kom ik moe en voldaan thuis. Dan kan ik merken dat ik ook echt wat gedaan heb.'
Regelen, rennen, organiseren en veel praten, dat was dik anderhalf jaar geleden wel anders. Toen werkte Ligteringen nog stil en teruggetrokken aan haar proefschrift bij het Centrum voor Schone Technologie en Milieubeleid. 'Wetenschapper zijn, is eenzaam. Je zit weken en weken in een kamertje achter je boeken. Soms had ik maar één keer in de maand een afspraak. Daar kon ik mij dan helemaal op verheugen.'
'Bovendien is er geen hond die ook maar iets van je wil weten', gaat Ligteringen verder. 'Ik deed onderzoek voor de Europese Unie. Maar die mensen daar zijn nauwelijks geïnteresseerd in wat je doet.'
'Eigenlijk waren alleen de reisjes en de congressen leuk. Je ziet wat van de wereld. Je kunt in leuke steden rondlopen. Hoewel, de congressen zelf waren vaak saai. Daar kom je mensen tegen die voortdurend hun eigen stokpaardjes bereiden.' Ondanks alle ongerief promoveerde Ligteringen cum laude. 'Als ik aan iets begin, maak ik het af ook', verklaart ze de buitengewone prestatie terwijl ze langs haar hippe beeldscherm naar buiten kijkt.
Aan de ultraplatte monitor kleeft nog een verhaaltje. 'Mijn kamer staat niet op de plattegrond van de systeembeheerder. Daarom kreeg ik tijdens de laatste moderniseringsronde geen nieuwe computer. Toen ik ze dat vertelde hebben ze mij meteen maar het nieuwste van het nieuwste gegeven.'
