In de Vrijhof en in het BB-gebouw wordt vanmiddag de tentoonstelling Metaphora geopend. Kunstenaar Jan ten Voorde maakt abstract werk dat berust op een gelijkenis die alleen het innerlijk oog kan zien.
Net als jazzmuziek (zie UT-nieuws van 12 oktober) is moderne schilderkunst een moeilijk toegankelijke kunstvorm. 'Dat kan mijn zusje van drie ook' en 'wat moet het voorstellen' zijn veel gebezigde uitlatingen bij het aanschouwen van abstracte schilderijen. Vanaf vandaag kun je in het BB-gebouw en in de Vrijhof je hart ophalen met het bedenken van originelere commentaren. De expositie Metaphora, berustend op gelijkenis, die vanmiddag geopend wordt, bestaat namelijk uit grote doeken met vlakken, lijnen en vooral kleuren.
Op de vraag of hij zelf iets kan toelichten over de expositie heeft kunstenaar Jan ten Voorde niet direct een antwoord: 'Ik vind het moeilijk om over de telefoon uit te leggen waar mijn werk over gaat. Het is abstracte kunst, dus je kunt daar niet zo een-twee-drie iets concreets over zeggen.' Ook de bij de tentoonstelling behorende folder verschaft weinig helderheid; hier en daar is de tekst net zo abstract als de schilderijen: 'Horizontaal is vertikaal is horizontaal is wishfull thinking (...) de weg van het ontkennende naar het beamende.' Gelukkig weet Peggie Breitbarth, kunsthistorica en Ten Voordekenner, enig licht te scheppen in de duisternis: 'Jan ten Voorde werkt graag in serie, of liever: in relatie. Hij schildert drie doeken tegelijkertijd. Wanneer het eerste doek staat te drogen, gaat de kunstenaar verder met het tweede en vervolgens met het derde. Meer dan drie doeken lukt niet, want daar is het atelier niet groot genoeg voor - de doeken zijn dusdanig groot dat een trap nodig is om de verf aan te brengen. Het getal drie komt terug in de kleurkeuze van de schilder: rood, geel en blauw, de primaire kleuren. Rood staat voor het concrete en actieve principes, geel voor het emotionele en blauw is verbonden met geestelijke activiteit. Ten Voorde mengt de kleuren niet, maar gebruikt ze rechtstreeks uit de tube. Op het doek zet hij wel kleurlagen over elkaar, zodat de onderliggende laag zijn werk doet. Op één van zijn werken heeft hij geturfd hoe vaak hij het doek opnieuw bewerkt heeft en kwam tot drieëntwintig. Drieëntwintig keer de trap op en af voor dat ene schilderij en ongeveer even vaak voor de bijbehorende twee.'
Als kijker ben je met deze informatie natuurlijk niet zo veel wijzer. De titel spreekt weliswaar van gelijkenis, maar dat blijkt gelijkenis te zijn die enkel het innerlijk oog kan zien. Wat het moet voorstellen is een volkomen irrelevante vraag en wat het moet verbeelden bepaalt ieder voor zich. Misschien moet je het maar gewoon mooi vinden. Of niet. Dat mag natuurlijk ook.
Opening expositie 'Metaphora, berustend op gelijkenis' door Peggie Breitbarth: donderdag 9 november om 16:00 uur in het Amphitheater van de Vrijhof.
