Mijn bet- bet- betovergrootvader was de eerste die schotten plaatste in zijn plaggenhut. Ieder kreeg zijn plek. In de opkamer nuttigde opa zelf zijn avondmaal. Op de koestal vrat de koe haar kuilvoer. In het varkenshok vrat het varken zijn varkensvoer. En in het hondenhok vrat de hond zijn hondenvoer. (Hersenen en ander slachtafval waarvan mensen en koeien zo gek worden als een schaap.) Dit was het begin van de beschaving.
In de moderne stad is deze beschaving verloren gegaan. De hond gaat naar het restaurant. De serveerster brengt ogenblikkelijk een bak water. (Dezelfde bak waar de volgende keer mijn salade in wordt bereid?) En blijft de hond vervolgens braaf onder de tafel liggen, dan is het leed te overzien. Maar nee, men moet er steeds weer aan zitten! Als ik thuis de beesten had geaaid moest ik mijn handen wassen.
Het enige beest dat ik tijdens het eten aan mocht raken was het dode beest dat gebraden op mijn bord lag. En dan bij voorkeur met mes en vork. Zelfs mijn broertjes knuffelaap was taboe. In het restaurant van vandaag echter worden slijmerige hondentongen schaamteloos als servet gebruikt. Volgens mij kun je daar vreselijke dingen aan overhouden.
En ik heb al vreselijke dingen gezien. Het ergste zijn die vrouwen met die schoothondjes. Toen ik dat voor het eerst zag, zei mijn moeder dat die mevrouw geen kinderen kon krijgen. (Mijn moeder voert altijd verzachtende omstandigheden aan voor mensen die zich misdragen. Criminelen hebben in haar ogen een ongelukkige jeugd gehad. Daarom durfde ik zelf nooit verdrietig te zijn.)
Inmiddels weet ik waarom zo'n vrouw geen kinderen kan krijgen. Ze kan geen man vinden die ze met haar wil maken. Als ze al een man aan haar zijde heeft, is dat een homofiel. Ik heb dit uit betrouwbare bron. Van een vriend die pas onlangs uit de kast gekomen is. Het ergste van het leven in de kast, zei die, zijn al die vrouwen met die hondjes.
Omdat manlief met mannen vrijt, heeft mevrouw een hondje. Daarom trillen die beestjes altijd zo. Het zijn levende vibrators. Daar is op zich niets mis mee. Ik bedoel, ik ben wel wat sexuele uitspattingen gewend. Opgegroeid op een boerderij, weet u nog. Tussen de repende koeien. Iedereen moet vooral doen wat ie niet laten kan. Maar alstublieft, niet waar ik zit te eten.
