Literatuurhistorici hadden Knuvelder en Lodewick, communicatiewetenschappers hebben Steehouder. Dat vindt prof. dr. Michaël Steehouder wat te veel eer. 'Ik ben één van de vier oorspronkelijk auteurs', nuanceert hij. 'Inmiddels zijn het trouwens er al meer. Lachend: 'Bovendien heeft meneer Lodewick aan zijn literatuurgeschiedenis een villa in Zuid-Limburg overgehouden. Zover heb ik het niet geschopt.'
Het prototype van Leren communiceren zag het licht in 1976, een bundeling collegedictaten voor de eerste lichting BSK-studenten. Auteurs: Carel Jansen, Jan van der Staak, Egbert Woudstra en Michaël Steehouder. 'Allemaal jonge Neerlandici', zegt Steehouder, die zich sinds een jaar hoogleraar Technische Communicatie mag noemen. 'Aangetrokken om de uitdrukkingsvaardigheid van BSK'ers te vergroten.'
De leergang, die destijds steeds een week vooruit op de student werd geschreven, verscheen al snel in boekvorm. Steehouder: 'Destijds heette het nog geen handboek, maar stond er op de kaft: procedures voor communicatie. We stuurden veel meer, lieten minder over aan de gebruiker. Toen was het: zó schrijf je een nota, een brief, een rapport. Nu is het: hier heeft u een aantal mogelijkheden en richtlijnen, kies zelf de meest geschikte.'
Leren communiceren beleefde inmiddels vijf drukken, en geldt na de Stijlwijzer als het best verkochte communicatiehandboek. 'Vorig jaar', zegt Steehouder niet zonder trots, 'hebben we het 250.000ste exemplaar gevierd.' De auteur spreekt 14 december zijn inaugurele rede uit.
