Volgens mij heeft iedere cultuur iets dat overal elders in de wereld als smerig of eng wordt ervaren, als een soort identiteitsbewijs tot delicatesse verklaard. In Nederland laten ze verlekkerd een rauwe haring aan z'n staart door de strot glijden. En ze eten daar ook drop - een duistere substantie die zich het best laat omschrijven als gedroogd mijnwerkerssnot. De gedachte maakt mij misselijk, maar ja, ik eet het omdat ik hoop zo een stapje dichter bij de cultuur van mijn gastheren te komen. En mocht ik dan over m'n nek gaan, dan komen mijn gastheren misschien een stapje dichter bij de mijne.
U ziet, het IOC brengt de culturen dichter bij elkaar. En niet alleen op culinair gebied. Overal in de wereld is het gebruikelijk dat de gastheer zijn gasten met geschenken overlaadt. In het ene land krijg je een sieraad, in het volgende een auto en in het derde een vakantiehuis. Het is een belediging aan de gastheer als je zo'n geschenk weigert. Dus toen bij mijn eerste bezoek aan Nederland iemand van het ontvangstcomité vroeg of hij iets voor mij kon betekenen, antwoordde ik dat ik hem bijzonder erkentelijk zou zijn als mijn zoon aan die vermaarde Landbouwuniversiteit van hem zou mogen studeren. Wat volgde was een venijnig sissen tussen de tanden, waaruit zo af en toe de term corruptie viel op te vangen. Uiteindelijk ben ik vertrokken met een theelepeltje met een molentje erop. Een kleine maar blijvende herinnering aan de Nederlandse volksaard.
Altijd lastig zijn de hostesses. In ieder land krijg je er een aan je zijde, en het is een belediging aan je gastheer als je niet van haar diensten gebruik maakt. Maar wat houden die diensten precies in? Ik heb weleens voorzichtig aan mijn gastheer laten doorschemeren dat ik niet van zins was intiem te zijn met de mij toegewezen hostess, maar dat resulteerde in een vette knipoog, en even later bood een jongeman me z'n diensten aan. Twee weken later in Noorwegen greep ik, om misverstanden te voorkomen, mijn hostess meteen bij de billen. Het gevolg was een klap in m'n gezicht en een huilend wegrennende Noorse schone. Ik heb haar daarna niet meer gezien, maar ik ben ervan overtuigd dat ze de zuidelijke cultuur nooit meer zal vergeten, net zo min als dat ik de hare ooit vergeten zal. Hetgeen maar bewijst dat het IOC de ideale plek is om wereldwijs te worden.
