Een pianovereniging heeft iets paradoxaals, pianospelen is immers een uiterst individuele aangelegenheid, een enkel keertje - quatre main - met z'n tweeën, maar meestal niet met tien of meer. Dat gaat bij symfonie orkest of bij een toneelvereniging toch wel gemakkelijker. En hoe gaat het met lesgeven? Het is immers onmogelijk iedereen individueel te begeleiden. Daar heeft Utopiano het principe van de 'open-les' op gevonden, in praktijk betekent dit dat er één pianist is aangetrokken die per avond een aantal leerlingen iets laat spelen en dat van commentaar voorziet; de andere leden zitten aan de piano gekluisterd en steken er zo ook wat van op.
De pianist die Utopiano van raad en daad voorziet is niemand minder dan Michael Markov. Dit Russische pianogenie is niet alleen een voortreffelijk concertpianist, maar tevens een beroemd pedagoog. Aan de Enschedese muziekschool leidt hij zijn 'talentenklasje' op, waarmee hij zich reeds tot 'hofleverancier van concourswinnaars' heeft gemaakt. Het geheim van de methode-Markov is eenvoudig, doch doeltreffend: werken, werken en nog eens werken. Daarbij hamert Markov in eerste instantie op de losse toets: speel eerst maar eens fatsoenlijk een C of een A, dan gaan we later wel toonladders spelen. Dit in tegenstelling tot de Europese pianoscholen die juist wél met toonladders beginnen. Daarnaast eist hij dat van begin af aan het spel van zijn pupillen niet van dat van een toppianist te onderscheiden is: of Horowitz nu kortjakje speelt of een van zijn leerlingen, het verschil mag niet te horen zijn. Verder heeft Markov een hekel aan gepruts; hij hoort liever een perfect gespeeld simpel volkswijsje dan een ingewikkelde, doch stuntelig gespeelde sonate. Perfectie, daar gaat het om. De Horowitzjes in spe worden dus stevig aangepakt.
Op de UT, bij Utopiano gaat het er relaxter aan toe. Hoe kan het ook anders, de UT-ers hebben naast hun pianospel ook nog een fulltime studie te doen. Daar komt nog bij dat de gemiddelde Utopiano-er veel ouder is en ook al door andere, minder perfectionistisch ingestelde docenten, beïnvloed is. Markov realiseert zich terdege dat Utopiano geen kweekvijver voor toptalenten is, maar gewoon een leuke pianovereniging. Excessief studeren is niet nodig, iedereen speelt naar eigen vermogen. Wel verwacht hij dat de leden gemotiveerd zijn en zich volledig inzetten.
Maar waarin zit nu eigenlijk het utopische karakter van deze vereniging? In ieder geval in Markov en zijn spel, zoveel is zeker, maar ook in dat van de leden? Op 14 januari weten we meer.
Op het Nieuwjaarsconcert is de Romantiek stevig vertegenwoordigd met werken van Chopin, Schubert, Schumann, Mendelsohn en Scriabin. Mozart zorgt voor een klassieke toets, terwijl Bartók, Ginastera en Clerisse een moderner accent plaatsen.
Donderdag 14 januari om 20.00 uur in de Audiozaal (Vrijhof), toegangsprijs f5/f2 (CJP, E-pas en Campuskaart).
