Voor Koch, geboren in Indonesië, wordt 1999 een jaar van jubilea. In april werkt ze 25 jaar in vaste dienst van de UT, en nog voor het einde van dit millennium wordt ze vijftig. En stiekem is ze haar dertigste jaar op de campus ingegaan, want voor haar vaste benoeming in 1974 werkte ze al vijf jaar als uitzendkracht voor de toen nog technische hogeschool.
Een trouwe kracht dus. Helaas werd Kochs loyaliteit niet altijd op waarde geschat, zo zegt zij zelf. Jaren werkte ze voor het Rekencentrum, eerst als 'ponskaartendame', later als receptioniste. Na de reorganisatie van eind jaren tachtig (het rekencentrum werd toen CIV) was er geen plaats meer voor Koch. Men bedankte voor haar diensten.
'Dat liet ik dus niet over m'n kant gaan', zegt ze opnieuw strijdbaar. 'Met hulp van de vakbond kwam ik na een kleine omzwerving op de (telefoon)centrale terecht.' En Koch heeft het er prima naar d'r zin, zegt ze. 'Veel contact met mensen, leuke collega's (de zusjes Gerrie, Hannie en oproepkracht Gre, red.), en je moet je vreemde talen gebruiken, hè.' Koch heeft behalve Frans, Duits en Engels, ook nog Indonesisch in de aanbieding. 'Dat komt best vaak van pas, want de UT heeft aardig wat contacten in mijn geboorteland.' Ze droomt even weg. Dan: 'Zodra ik stop met werken, gaan m'n man en ik weer terug naar dat heerlijke land.'
