De chauffeurscentrale Enschede Ploeg is nog nat achter de oren. Pas drie maanden zijn Chris Dijk, CT-student, en Casper Plat, TBK-student, aan het werk. Volgende week stappen de eerste studentenchauffeurs achter het stuur. Maar nu - zaterdagmorgen 9 januari - rijden ze rondjes in gehuurde auto's op de koude winderige parkeerplaats voor het Arkestadion.
Studentenchauffeurscentrales zijn er in Twente genoeg, dat weten Dijk en Pek maar al te goed. Daarom willen zij iets extra's toevoegen, de klanten iets bieden dat de andere niet hebben: veiligheid en vakbekwaamheid.
Dijk kijkt naar de verrichtingen van zijn acht chauffeurs. Op aanwijzingen van instructeurs van Slipstream Consultancy rijden ze voorzichtig om paaltjes heen. Dijk vertelt: ' De eerste maand klimmen de eerste acht achter het stuur, vanaf februari komen daar nog dertig chaufferende studenten bij. En in mei nog eens dertig als het zo doorgaat. Aanbiedingen genoeg.'
Zeer succesvol lijkt het, maar dat is het niet altijd geweest. Want het idee - afkomstig van Enschede Ploegman Tony Buitink - bestond al een jaar. Maar echt iets op poten zetten lukte niet zonder geld, en veel investeren wilden de studenten niet. LBW uit Utrecht - een bekend bedrijf in de evenementenwereld - hielp hem een eind op weg. 'Zij verzorgen nu voor ons de administratie, betalen salaris en leveren ons mobiele telefoons', legt Dijk uit. Hij lacht en voegt toe: 'En veel klanten.'
Maar hoe zit dat nu met die veiligheid? 'Daarvoor hebben we Slipstream Consultancy uit Vriezenveen hierheen gehaald.' Gerard Rohof, directeur van dat bedrijf, komt naar Dijk toelopen. Hij vangt de laatste woorden van Dijk op en voegt eraan toe: 'De kans om een prijs in de staatsloterij te winnen is kleiner dan de kans op een autoongeluk. Toch besteedt de gemiddelde Nederlander meer tijd aan kansspelen, koopt elke maand een lot, dan aan veilig rijden. En als een klant zijn auto en zichzelf toevertrouwd aan deze chauffeurs wil hij zich safe voelen. Veilig chaufferen is dan een noodzaak. Oftewel goede stuurtechnieken en beheerst rijden zijn vereist.'
Vier auto's manoeuvreren nu om oranje pionnen heen. Kor Cornello geeft hen instructies. Na een ochtend theorie over stuurtechnieken en snelheidseffecten mogen de studenten de theorie in praktijk brengen. En dat valt niet mee. Achteruit in parkeren lukt nog wel, maar achteruit slalommen om pionnen heen is zwaarder werk.
En het is maar goed dat pionnen geen schade aan auto's maken, want de eerste pion in de rij ligt meteen al op zijn kant. Cornello lacht. Zijn ogen, die omlijst worden door ronde brillenglazen, glimmen. 'Zo moet het dus niet', roept-ie. Om de tweede pion heen gaat beter. Alhoewel de bocht is iets te ruim waardoor de derde pion nauwelijks te ronden is. Cornello loopt hard naar de auto toe, zijn alpinopet vasthoudend tegen de venijnige wind.
Het volgende onderdeel: remmen en uitwijken. Klinkt spectaculair, maar is het niet. Zeker niet als Cornello het voor doet. Beheerst staat hij tijdig voor de afgesproken streep stil. Rustig - maar wel krachtig benadrukt de instructeur - de rempedaal indrukken en hem rustig weer laten opkomen is het geheim. 'Heb je wel eens gezien wat veel mensen doen als ze remmen', vraagt hij. Zijn ogen glinsteren alweer. 'Hun bovenlichaam en hoofd gaannaar het stuur toe en weer terug. Onzinnig natuurlijk en veel vertrouwen wekt het niet op. Blijf dus maar gewoon rustig in je stoel zitten.'
Om te illustreren hoe de studenten niet moeten remmen, kruipt Cornello nog één keer achter het stuur. Met een noodgang komt hij aanzetten. Trapt de rem fel in en komt met horten en stoten tot stilstand. Precies op dezelfde plek als de eerste keer. 'Zie, fel en gedecideerd remmen maakt geen verschil', zegt hij triomfantelijk.
Nu zijn de studenten aan de beurt. Vol enthousiasme stappen zij in de wagens. De eerste is zo met zijn rempedaal bezig dat hij de koppeling vergeet. De neus van de auto komt bij stilstand met een schok omhoog. Cornello loopt naar de auto toe, gooit het portier open en roept 'bijna'. De volgende bestuurder trapt met zijn voet iets te enthousiast op de rempedaal. De banden piepen, rook blijft nog net achterwege.
Cornello wipt van het ene op het andere been. 'Van stilstaan krijg je het koud. Onder deze jas heb ik nog een moterjack aan, maar zelfs dat is niet genoeg.' Hij slaat met zijn handen op zijn armen. 'Brrr'. De eerste sneeuwvlokken van het nieuwe jaar dalen neer op de parkeerplaats van het Arkestadion. Een volgende auto nadert. Rustig komt deze tot stilstand. De neus komt niet omhoog, maar blijft gedecideerd op dezelfde hoogte. Cornello gooit enthousiast zijn duim omhoog. 'Prima, zo moet het.'
Klokslag half één zoekt de groep de Vrijhof op. En dat betekent warmte en even bijpraten. 'Hoe was het?' schreeuwt Dijk de chauffeurs toe. 'Hartstikke leuk', klinkt het. Willem, WB-student, zegt: 'Vooral de theorie was goed. Ik rijd nooit meer tachtig binnen de bebouwde kom. Nee, voor mij wordt het nu netjes vijftig kilometer per uur. Ik ga geen onnodige risico's lopen, maar houd het veilig.' Dijk lijkt tevreden. 'Dan ben ik vanochtend niet voor niets uit mijn bed gekomen. En dat was moeilijk want gisteravond vierde Buitink zijn trouwfeest.'
Vanmiddag mogen de studenten met de instructeurs de weg op. 'Dat betekent rondrijden in Enschede en elkaars rijgedrag beoordelen. Dat gaat wel goed. We hebben ze vanochtend er van weten te overtuigen hoe belangrijk veilig en dus niet te hard rijden is. En neem maar van mij maar aan dat je vanaf morgen veilig bij deze jongens in de auto kan stappen', aldus Cornello.
