Als peuters schreeuwen we het hele huis bij elkaar als we de Teletubbies niet mogen zien. Als kleuters willen we de actiefiguren van de nieuwste Disneyfilm. Als tieners weten we zeker dat we Michael Jordan's allernieuwste Nikes mooier vinden dan de rest. Als twintigers luisteren we het liefst naar de remix van een live-cover van een popsong die voor de helft uit samples en voor de andere helft uit synthetisch geluid bestaat. Als dertigers hebben we geen tijd meer om te koken en eten we zelf onze 'verse' groente uit een Albert Heyn plasticje. Als veertigers halen we ons nieuws van het Internet en bespreken we met de andere 5 miljard de seksuele escapades van 1 man. Als vijftigers stemmen we op de partij die in het televisiedebat vlak voor de verkiezingen het meest modern en sympathiek overkwam. Nog later doen we onze uiterste best om te begrijpen waarom onze kinderen van die eindeloze stroom aan herhalingen houden. En als we dan eindelijk oud genoeg zijn om het niet meer bij te kunnen houden en zien wat we onszelf aandoen is het te laat om het nog eens over te doen en nemen we maar genoegen met Lingo.
Zo wordt alles wat we zien ons leven lang gelikt geproduceerd totdat we zelfs dat niet eens meer zien. Je zou bijna gaan denken dat we met zijn allen in de Trumanshow zijn beland, met of zonder regisseur, afhankelijk van je overtuiging. Als je in de krant leest over managers die overwerkt raken door een teveel aan informatie en zelfs een verslaving hebben ontwikkeld aan deze zoetigheid, kun je je afvragen waar dat dan heen moet met de rest van de samenleving. Want zoals iedereen weet, word je van te veel snoepen misselijk.
De auteur is Jaap van der Velde, student informatica. Hij geeft de pen door aan Wietse Muizelaar, student bedrijfs-informatietechnologie.
