'Ik vind dat er mensen moeten zijn die dit doen,' zegt Matthijs, AIO. 'Kijk, wij leven in een land waar je kunt zeggen wat je wilt. Er zijn landen waar mensen dat niet kunnen. Wij schrijven naar de regering van zo'n land.' Marjolein, vierdejaars TO-studente legt uit: 'We behandelen brieven voor een bepaalde persoon die in de gevangenis zit. Die sturen we naar de regering van het betreffende land. Als de persoon een gewetensgevangene is, staan we erop dat hij wordt vrijgelaten. Iedereen heeft minimaal recht op een menswaardige behandeling, een goede procesvoering, advocaten etcetera.' De studenten schrijven standaardbrieven op speciale schrijfavonden. Iedereen die dat wil, kan de teksten met de hand overpennen, bijvoorbeeld tijdens de schrijfmiddagen in de UT-kantines. Dupliceren door te copiëren is 'not done'. 'Want,' zegt Jenno, vierdejaars WB-student. 'Handgeschreven brieven werken beter. Ze zijn persoonlijker. Accenten geven is makkelijker.' 'En je bent vrij om de brief aan te passen of er een persoonlijke boodschap in te verwerken,' vult Matthijs aan. 'Maar sommige woorden of zinnen kun je beter niet schrijven,' vindt hij. De naam 'Amnesty International' bijvoorbeeld. 'De politie in een bepaald land kan dat niet 'leuk' vinden. Als men vermoedt dat de familie van de gevangene internationaal zijn beklag doet, kan de politie in staat zijn de gevangene te laten verdwijnen.'
Druk
De studenten sturen ook brieven naar ambassades in Nederland. 'Een brief maakt hier meer indruk. Dan wordt er over de gevangene gerapporteerd naar het betreffende land. Dat zet zo'n land meer onder druk.' Berichten terug krijgen de studenten niet vaak. 'We houden ook 'groetenacties', zegt Jasper, tweedejaars BSK-student. 'We sturen kaartjes naar de gevangenen zelf of naar hun familieleden. Als mensen dan vrijkomen, bedanken ze voor de kaartjes. Soms vraag je jezelf wel af waarmee je bezig bent. Je maakt geenpersoonlijk contact met de gevangenen. Iemand zit ook zo ver weg. Maar door de steun die je geeft via Amnesty International realiseer je concrete resultaten. Soms komt er dan een brief terug van een gevangene. Daar wordt aandacht aan besteed. Het schrijven op zich is niet erg boeiend, maar je doet het met elkaar. Dat is gewoon gezellig, dat is leuk.'
