Maandag, half twee. De aanwezigen laten zich de Belgische lekkernijen goed smaken, zelfs al voor de officiële opening. En ze hebben geluk dat de animo voor de opening niet groot is, want nu kunnen zij - voornamelijk medewerkers van het Cultuur Centrum en een handjevol mensen van de AKI - bonbons eten totdat ze er misselijk van worden. UT-studenten laten zich nauwelijks zien.
De expositie is klein. Slechts een paar schilderijen versieren de muren beneden in de Vrijhof en die van het Theatercafé. Van de beroemde striptekeningen die regelmatig in Vrij Nederland, NRC Handelsblad en het Belgische Humo te vinden zijn, hangen er maar een paar. Maar Kamagurka! - het pseudoniem van de 42-jarige Luc Zeebroek - doet ook meer dan tekenen alleen.
Hij pakt alles aan wat hem leuk lijkt: schilderen, TV-programma's maken, sprookjes voor kinderen schrijven en tijdschriften opzetten zoals LAVA 2. Oftewel hij is een echte artistieke duizendpoot, een unicum in West-Europa. Alleen Wim T. Schippers mag misschien met hem vergeleken worden. De maker van het 'Torentje van Drienerlo' treedt net zoals de Belgische artiest zijdelings naast de kunst.
En Kamagurka! doet dat ook heel bewust. Hij is altijd op zoek naar een haakse kijk op het leven, wil graag dwars liggen. Daarom probeert hij de verhaallijn in zijn strips ook altijd een onverwachte wending te geven.
In tegenstelling tot Kamagurka!'s sobere striptekeningen ogen zijn schilderijen wild en uitbundig. Hij heeft grote omlijnde vlakken gevuld met felle, vrolijke kleuren. Maar ook in dit werk van hem is zijn droge humor terug te vinden. De schilderijen zijn misschien wel het meest te vergelijken met het werk van Magritte. Beide kunstenaars gebruiken dezelfde soort beeldgrappen.
Kamagurka! exposeert in de Vrijhof tot en met 26 februari.
