Twentestad?
Kreunend laat Bram Peper zich om kwart over zes 's morgens in de zachte kussens van zijn dienstauto zakken. 'Op naar Twentestad', roept de minster van Binnenlandse Zaken quasi opgewekt tegen zijn chauffeur alvorens hij zijn REM-slaap ronkend voortzet.
'Twente? Twentestad? Waar was dat ook alweer', vraagt de kalende chauffeur zich mompelend af. 'Hmmm, FC Twente, was dat niet die eredivisieclub uit Doetinchem. Dan zal Twentestad daar wel ergens in de buurt liggen.'
Vier uur en een hele Achterhoek later arriveert de dienstauto in Twente. Peper raffelt - door de vertraging gedwongen - zijn werkbezoek aan Borne, Enschede en Hengelo in ijltempo af. Voor de persconferentie neemt hij nauwelijks tijd. Maar één punt wil hij wel heel duidelijk maken: hij is er - sinds vanmorgen - des te meer van overtuigd dat de (drie)dubbelstad er moet komen.
Niet omdat een grote gemeente beter in staat is de sociale problemen aan te pakken. Niet omdat de gefuseerde ambtelijke apparaten eventueel efficienter zouden kunnen werken. Niet om de echte problemen op te lossen. Nee, Twentestad moet er komen vanwege de zichtbaarheid in Den Haag.
'Niemand in Den haag weet Enschede, Hengelo en Borne te vinden', aldus de minister.
Hè, niet te vinden? Maar riepen onze landsbestuurders vroeger, op de lagere school, wanneer de meester zijn aanwijsstok voor de zoveelste keer met droge stacattotikken op de drie rooie rondjes ergens links op de Nederlandse landkaart liet neerdalen dan niet in koor: Almelooo, Hengelooo, Enschedeee.
levensgevaarlijk
'Lijkt me een leuk beroep', zegt de rij-instructeur terwijl hij snel een rukje aan het stuur van zijn cliënt geeft. Bijna tegen een vrachtwagen aan. 'Alleen lijkt het me zo gevaarlijk om journalist te zijn.'
'Gevaarlijk?', antwoordt de journalist met autorijles. 'Dat valt wel mee hoor.' Hij kijkt opzij en ziet voordat het wit voor zijn ogen wordt nog net hoe de rij-instructeur voluit op de rem gaat staan. Als de airbag weer netjes is opgevouwen, vervolgt de instructeur: 'Mij lijkt het in ieder geval levensgevaarlijk. Je moet als journalist toch altijd overal als eerste bij zijn? Bij brand en vechtpartijen en overstromingen. Dan loop je zelf - rechter baan, rechter baan, rechter baan! - ook wel eens een tik op natuurlijk. Hoeveel journalisten verzuipen er niet per week? Of dat ze naar de oorlog moeten en nooit meer terugkomen? En dan al die mensen - ga hier maar links af. Andere linkerkant! - al die mensen die wraak willen nemen als je iets negatiefs over ze schrijft. Dreigbrieven, brandbommen, afpersing. Nee, dat lijkt me niet wat.'
'Hier op de campus loopt het niet zo'n vaart hoor', zegt de journalist en rijdt bijna een man met een hond van z'n sokken. 'Wat kan je hier nu overkomen?' Hij draait de campus op en zet de lesauto op aanwijzing van de instructeur op de parkeerplaats naast de Vrijhof. Verzuipen haha afpersing, denkt hij terwijl hij de lift neemt naar z'n veilige campuskantoortje op de tweede verdieping.
Daar belt hij eens naar Frits Schutte, vice-voorzitter van het college. 'Inderdaad meneer Schutte, daar wilde ik een stukje over schrijven. Wat zegt-u? Non-issue? Publiciteit kan de UT handenvol met geld gaan kosten? U stuurt mij de rekening als ik hier dan überhaupt nog werk? U zet mij onder druk geloof ik.' De journalist verbreekt de verbinding, en surft wat langsde nieuwsgroepen van het campusnetwerk. 'UT-Nieuws bedankt!', leest hij naar aanleiding van zijn stuk over illegale cd-branders op de campus. De branders zijn boos. Zo boos dat 'die journalist die ons met onze ballen aan de Buma-Stemra heeft opgehangen maar eens in de fik moet worden gezet.'
