Was carnaval ooit een Romeins lentefeest, tegenwoordig is het verweven in de rooms-katholieke traditie. De ingetogener, soberder en saaier protestanten waren fel tegen dit 'rooms-katholieke bacchanaal'. Dus wordt carnaval alleen écht gevierd onder de rivieren. In protestants Twente leeft carnaval niet, een enkel roomskatholiek bolwerk als Oldenzaal of Nijverdal daargelaten. Wat er verder in Twente gevierd wordt, is door de commercie ingegeven.
Nee, het Verre Oosten krijgt geen vakantie. Onze ondernemende universiteit wil niet dat er rond carnaval wat ondernomen wordt. Of het moet een tentamen zijn.
In mijn hometown Tilburg begint het vrijdagavond met de Kroegentocht. Lekker dwèèle van café naar café. Tilburg heet dan Kruikenstad. Tilburgers heten Kruikenzeikers, naar de textielarbeiders die in de vorige eeuw hun pis moesten verzamelen om de wol te bleken. Alle steden en dorpen onder de rivieren, en hun bewoners, krijgen zo'n ludieke naam. Alles in de geest van carnaval als aparte tijd van het jaar, waarin dingen mogen, kunnen en gebeuren die eigenlijk niet kunnen. Vandaar het verkleden. 'Doe eens gek!' is het devies.
De hele stad wordt volgehangen met vrolijke koppen, de carnavalsmuziek brult door de kroegen, de mensen hossen in lange rijen en rare kleren door elkaar heen, bier en schrobbelèr vloeien rijkelijk, iedereen vermaakt zich prima.
Na vijf dagen bergt men de boel weer op. Vasten doet men al lang niet meer: men feest alleen nog. Toch hypocriet, die katholieken. Zich vijf dagen lamzuipen, vervolgens de zonden biechten, en de Hemel blijft geopend.
De auteur is student technische natuurkunde. Hij geeft de pen door Martijn Tideman, student Werktuigbouwkunde.
