'Ik kan me voorstellen dat het goed is dat mensen die al jaren in dezelfde kantine werken ook eens in een andere omgeving terechtkomen.' Met een hoofdknik onderstreept Lenie Wolberink - voorheen hoofd van de EL-TN-kantine, nu werkzaam in het Collegezalen Complex - haar woorden. 'Maar de manier waarop wij te horen kregen dat we naar een andere kantine moesten! Het werd ons niet gevraagd, het werd ons gewoon meegedeeld.'
'Tja', vindt ook Trudy Hondelink, de joviale ex-beheerster van de TW-kantine, 'ik heb nu net de leeftijd dat ik nog voor een laatste keer aan een nieuwe baan kan beginnen. In het TW-gebouw woont een heel fantastisch volkje, ik ga met pijn in het hart weg. Maar mijn nieuwe baan in de BB-kantine is toch vooral een leuke uitdaging. Alleen, we kregen maar een week tijd om te verkassen. Dat was een groot nadeel.'
Donderdag elf maart. Dertien kantinemedewerkers verschijnen - telkens met tussenpozen van een half uur - op het kantoor van Bert Dirne, directeur bedrijfsvoering van UT-Catering. Dirne vertelt ze vriendelijk doch beslist dat ze per 22 februari een nieuwe werkplek krijgen. De meeste dames accepteren hun nieuwe job. Een enkeling ziet echt tegen de overplaatsing op. Maar allemaal moeten ze flink slikken. Wolberink, in de moderne blankhouten CC-gelegenheid: 'Je bouwt toch iets op. Met je collega's, met studenten, medewerkers.' Ivonne Mentink, die pardoes van het Theatercafé naar de EL/TN-kantine verhuisde: 'Ik mis mijn collega's en de ambiance. In de Vrijhof werkt het anders. Het is er minder kantine, meer café. Na vijf uur tappen we een biertje. Dat geeft een heel ander sfeertje.'
Dirne begrijpt dat de plotselinge veranderingen niet altijd met evenveel enthousiasme zijn begroet. 'Maar wij konden niet veel anders. Twee kantinebeheersters stoppen met werken. Die plaatsen zijn ingenomen door mensen uit andere kantines. En omdat wij streven naar een optimale verdeling van kwaliteit proberen we de andere dames, en die enkele heer natuurlijk, zo goed mogelijk over de andere gebouwen te verdelen.'
'Kijk', legt Dirne het personeelsbeleid verder uit, 'we werken met een schillenmodel. De eerste schil bestaat per kantine uit een vaste minimale bezetting. In de tweede schil zitten uitzendkrachten die ongeveer twintig uur per week werken. De derde schil, dat zijn oproepkrachten die we bijvoorbeeld inschakelen bij extreme drukte of veel ziekteverzuim. De mensen uit de eerste schil houden de boel draaiende. Om de continuïteit en kwaliteit te waarborgen, zijn we gaan schuiven.'
Maar verliep dat schuiven niet een beetje al te abrupt? 'Je kunt in dit soort situaties twee dingen doen', stelt Dirne. 'Of je kondigt de veranderingen ruim van tevoren aan, of je voert ze vrij snel door. Om te voorkomen dat de mensen te lang tegen een nieuwe baan aanhikken, hebben we maar voor het snelle scenario gekozen. Blijkt na twee maanden dat iemand inhoudelijke bezwaren aandraagt, dan kunnen we alsnog bekijken of we dingen moeten aanpassen. Die ruimte, die is er.'
'Toch moet het niet kunnen gebeuren', vindt Wolberink. 'Ik werk al meer daneen week in CC, maar ik ben nog helemaal niet rondgeleid, heb nog geen kennisgemaakt met de faculteitsdirecteur, ik ben niet ingewerkt. En dan te bedenken dat de CC-kantine misschien wel de drukste van de UT is, met al die borrels, recepties en lunches. Samen met mijn collega's kom ik er beslist uit hoor. Die werken hier al veel langer dus die weten hoe alles gaat. Maar een beetje inwerktijd was volgens mij heel redelijk geweest.'
Hondelink - die zeventien jaar in de TW-kantine werkte - gaat na haar overhaaste vertrek bewust niet bij haar oud-collega's op bezoek. 'Op mijn afscheidsreceptie had ik het al moeilijk. Wel heel lief hoor, dat ze dat voor mij organiseerden. Studenten en medewerkers die naar je toekomen en zeggen dat je een warme persoonlijkheid bent, dat je van de TW-kantine de gezelligste kantine op de campus hebt gemaakt. Maar ik moet hier, in BB aan de slag. De kantine gezelliger maken, meer sfeer creëren, de mensen aan de praat krijgen.'
Hondelink kijkt met haar hartelijk grijsblauwe ogen weemoedig om zich heen. 'Ik maak d'r gewoon wat van. Dat is ook de uitdaging. En ach, afscheid nemen doet altijd pijn.'
