'Denk aan al die hard werkende mensen hier op de campus. Hahahahaha. Denk aan de internationale vrouwendag. Hahahahaha. Denk aan je eigen problemen. Hahahahahaaaaaaa.' Dhyan Sutorius, arts en oprichter van het Centrum ter bevordering van het lachen (foto) probeerde tijdens de workshop lachmeditatie overal een grap van te maken. 'Ga met aandacht en liefde terug naar je lichaam. Hahahahaha. En plop de zaak switcht, je bekijkt alles opeens van een hele andere kant.'
De bevrijdende bulderlach wilde - ondanks de Emiel Ratelbandachtige inzet van de workshopleider - maar niet echt ontstaan. Af en toe proestte iemand het uit, maar dat was meer uit verlegenheid. Er werd besmuikt gegiecheld, vanwege de rare vertoning. Slechts hier en daar grinnikte een deelnemer voorzichtig maar oprecht.
Misschien kwam het door de ambiance: zaal drie van het Collegezalen Complex is wellicht te groot en te koel voor een healingsessie. Of was het publiek te nuchter, te rationeel?
Drie vrouwelijke leden van de centrale studentenraad vonden de sfeer 'te gedwongen' en concludeerden dat ze tijdens hun eigen vergadering meestal uitbundiger lachen. Een andere studente vond de sessie 'irritant' en de lachgoeroe 'onecht'. En de meest ervaren studentendecaan was zelfs van mening dat Sutorius de enige was die genoeg reden had om te lachen. 'De man verdient verschrikkelijk veel geld met z'n gebakken lucht. Ik vind het helemaal niks.' Een enkeling ervoer 'rust', 'harmonie', 'tevredenheid'.
Maar of je nou met Dhyan Sutorius mee schatert of hem uitlacht, in beide gevallen werkte de workshop ontspannend.
Dhijan Sutorius riep in de zaal gemengde gevoelens op.
