Van de receptoren die NMDA opvangen, is bekend dat ze bij oude muizen minder goed werken dan bij jonge. Dat zou verklaren waarom oude muizen meer moeite hebben met leren.
Dus spoten de Amerikaanse biologen wat extra DNA in bevruchte eicellen om de productie van die receptor genetisch op te krikken. En wat bleek: de hernieuwde, vlottere communicatie tussen de zenuwvezels had een onverwacht grote invloed op de intelligentie.
Muizen met een extra gen reageerden bijvoorbeeld veel vlugger op een waarschuwend geluidje vlak voordat ze een elektrisch schokje kregen toegediend. Ook wisten de supermuizen in een bad met donker water veel sneller een verstopt rustplateau te vinden.