Lopen
Het schema hielden we braaf aan: drie keer achter elkaar één minuut wandelen en vier minuten hardlopen.
Poeh.
Het werden vier minuten wandelen, één minuut hardlopen.
Tot er een fikse pijnscheut door het scheenbeen schoot.
Surfend over het internet - op zoek naar medische uitleg over een pijnlijk opgezwollen scheenbeen - stuitten we op een hardloopsite. Een pijnlijk scheenbeen? Dat kan volgens deze site veroorzaakt worden door: verkeerd loopschoeisel (versleten en slechte demping), disbalans tussen de onderbeenspieren, verkorte kuitspieren, naar binnen gekantelde voeten of enkels, een te hoge intensiteit van het hardlopen en te veel kilometers in een te korte trainingsperiode.
Na een aantal dagen rust, wat massageoefeningen en spiksplinternieuwe schoentjes, wagen we een nieuwe poging.
Een minuut wandelen, vier minuten hardlopen.
Au! Pijn aan de buitenzijde van de knie.
Het blijkt het tractussiliotibialis-frictiesyndroom te zijn. Oftewel: overmatige wrijving van de grote pees rond de knie. Fysiotherapie, ijsbehandeling, stretchoefeningen en wederom nieuwe schoenen kunnen helpen. Maar het beste advies luidt: stoppen met hardlopen.
En dat nemen wij zeer ter harte.
Uiteindelijk moet je gewoon doen waar je goed in bent.
Stukjes schrijven dus.
Schaatsen
De Batavierenkoorts loopt alweer aardig op: het grote trainen is begonnen. In deze krant is zelfs een professioneel trainingsschema te vinden. Op zich natuurlijk een lust voor het oog om die in strakke sportbroek gestoken spierbundels de benodigde kilometers te zien afleggen. Dat parelende zweet op een glimmend voorhoofd. De onverzettelijke blik. Het ritmische gehijg.
Heerlijk.
Toch vinden wij de Batakoorts op dit moment niet helemaal gepast. Een beetje voorbarig, zelfs. Waarom? Op dit moment verdient een ander soort koorts de voorrang. Ook een sportieve koorts, maar dan eentje van het ijzige type.
De elfvijvertochtkoorts.
De studenten van nu zullen dit legendarische fenomeen waarschijnlijk niet meer kennen, want de elf campusvijvers werden voor het laatst per schaats bedwongen in 1996. Geheel naar Fries voorbeeld kreeg elke vijver toen een eigen rayonhoofd en werd er stevig geschaatst en gekluund.
Nu, tien jaar later, hebben we goede hoop op een nieuwe editie van dit sympathieke evenement. Het vriest immers dat het kraakt en voor de ondiepe campusvijvers zijn drie nachten flinke vorst doorgaans genoeg.
Het kan dus maar zo gebeuren dat de ijzers uit het vet moeten. Dat de loopschoenen verruild moeten worden voor Friese doorlopers of snelle Noren. Dat we op zoek moeten naar elf rayonhoofden en een ijsmeester.
Vergeet het trainingsschema voor de Bata, gooi je loopschoenen aan de kant en trek je doorlopers aan. Concentreer je op de schaatstechniek: flink diep zitten, een goeie afzet en een stabiele balans. Oefen met klunen. Verken het parcours. Meld je aan als ijsmeester. En voel hem dan langzaam maar steeds heviger door je bloed stromen: de elfvijvertochtkoorts.
