Wat aarzelend steekt Kuulman van wal, wellicht toch wat overdonderd. Terwijl Wiegel, tegenwoordig voorzitter van Zorgverzekeraars Nederland, rustig zijn sigaartje rookt, bestookt de twintigjarige student technische bedrijfskunde hem met vragen die voor het grootste gedeelte op één thema hameren: Wiegels studententijd. Een dankbaar onderwerp, Wiegel schudt de een na de andere anekdote uit z'n mouw. `Mijn hoogleraar economie was professor doctor S. Kleerkoper. Marxist was-ie. Die man kon ongelooflijk scherp zijn en hij wist dat ik een VVD'er was. Ik vond het echt een leuke man. Maar goed, ik moest op een gegeven moment examen doen. Een zwaar mondeling tentamen, bij de professor thuis. Zo ging dat in die tijd. Ik bracht er niet veel van terecht en Kleerkoper zei: meneer Wiegel, u heeft zeker HBS-A gedaan. Ik zei: nee hoor. Heeft u HBS-B gedaan dan, meneer Wiegel? Nee. Heeft u dan gymnasium alfa gedaan? Nee. Gymnasium bèta? Ja, professor. Dan hoeft u dit ook helemaal niet te weten. U bent geslaagd!' Hij slaat met zijn vuist op tafel, schaterend. `Ken je Ton Regtien?', vraagt hij zijn interviewer. Een vragende blik is diens antwoord. `Regtien', gaat Wiegel onverdroten voort, `was een linkse Amsterdamse studentenactivist. Hij en zijn vrienden zouden naar Den Haag gaan om te demonstreren. Ik liep hem tegen het lijf in mijn stamkroeg. Ga je ook mee, Hans?, vroeg-ie pesterig aan me.' Opnieuw een gulle lach. `Ik zei: oké, maar alleen wanneer er ook een eersteklas rijtuig aan die trein van jullie wordt gehangen!' Dan weer wat rustiger: `Wat een flauwekul, die studentenopstanden.'
Nee, Wiegel heeft een beduidend positiever beeld van de huidige generatie studenten. `Veel lieden doen er dingen bij. Mijn kinderen hebben in Groningen gestudeerd en die vrienden… Het zijn stuk voor stuk leuke, gemotiveerde mensen. Mensen met een mening, mensen die ergens voor willen gaan en iets van hun toekomst willen maken. Niet van die types die demonstreren voor Fidel of Che Guevara, maar mensen die iets van dít land willen maken.'
Via de huidige politiek (`Oude zakken zeggen altijd dat het vroeger beter was en dat is ook zo'), Boris Dittrich (`D66 is op ramkoers gegaan en dat is totáál in de soep gelopen') en zijn verdere ambities (`het is vaak zo, dat zul je ook merken als je groot bent, haha, die zit, dat je je leven niet kunt leiden. Dingen komen op je pad') belandt het gesprek bij Winston Churchill, Wiegels idool. `Wim Kan zei eens: mensen die Wiegel mogen, vinden hem een Churchill zonder sigaar. Mensen die een hekel hebben aan Hans Wiegel noemen hem een sigaar zonder Churchill', lacht hij.
Draagt vervolgens op gedragen toon voor: `We shall defend our island, whatever the cost may be, we shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds, we shall fight in the fields and in the streets, we shall fight in the hills; we shall never surrender.' Zegt: `Dat is toch super? Churchill was een groot man. En heel leuk. Vals in het debat dat die man kon zijn! Een Britse politica zei ooit tegen hem: als ik uw vrouw was zou ik gif in uw thee doen. Waarop Churchill antwoordde: Als ik uw man was, zou ik het opdrinken!' Meteen na een kort maar hevig lachsalvo: `Zo, nog twee vragen en dan gooi ik je de tent uit.' Speciaal voor de foto tovert hij zijn sigaar nog even weer tevoorschijn.
Een kleine drie kwartier later staat Kuulman weer buiten. Monter snoert hij zijn backpack om, klaar voor een nieuwe opdracht. Mits met goed gevolg afgelegd, levert hem dat volgende week het lidmaatschap van Heerendispuut Incognito op.
TBK-student Mark Kuulman interviewt Hans Wiegel: `Ouwe zakken zeggen altijd dat het vroeger beter was.' (Foto: Redactie)
