Gans
Verdrietig turen we vanachter het bureau naar buiten. Rondom het torentje van Drienerlo, fladdert, baddert en kwettert het volop. Daar leven onze campusganzen. Twee jaar geleden werd ontdekt dat ze zelfs een beetje bijzonder zijn. De campusgans vertoont namelijk verrassend veel kenmerken van de Twentse landgans, een nagenoeg uitgestorven soort. Een flink aantal beesten mocht daarom meedoen aan een terugfokprogramma van dit zeldzame exemplaar. Wat waren we trots! Hadden we eerder nog wel eens de neiging om het gaspedaal stevig in te drukken als de HELE ganzenpopulatie weer eens op de Campuslaan rondscharrelde, nu offerden we zelfs onze lunch op aan het geliefde gevogelte.
Afijn. Om terug te komen op H5N1, onze campusgans wordt bedreigd! En de ophokplicht gaat vanaf volgende week al in, heeft de minister van Landbouw inmiddels laten weten.
Probleempje.
Waar laat je zo'n veertig bijzonder luidruchtig en moeilijk te vangen campusganzen? Op een treurige leegstaande verdieping in de te verbouwen Vrijhof? In een tochtige nog te slopen Hal D? Of in de behaaglijke werkkamer van een skivakantie-vierende voorzitter van het college van bestuur?
Afleiding
Voor wie dagelijks tussen negen en vijf z'n geld moet verdienen met wat kansloos geploeter in een kantoortuin, is elke afleiding welkom.
Op dit moment zijn dat de Spelen in Turijn.
Via een rechtstreekse internetverbinding huilen we live mee met de zilte tranen van de doorgaans zo stoere Gretha Smit.
We winden ons realtime op over de wrede diskwalificatie van ons geliefde Timmertje, discussiëren verontwaardigd over de ontwrichte schaats van Beorn Nijenhuis en over het feit of Mart Smeets nou wel of niet een handgebreide trui draagt.
Bewonderend aanschouwen we de ferme dijen van Erben Wennemars, roddelen we over de vermeende liefde tussen volkszanger Jan Smit en olympisch kampioene Ireen Wüst, analyseren we de huilbuien van Renate Groenewold en bespreken we de snowboardprestaties van Cheryl Maas.
Die atleten hebben toch maar een mooi en gepassioneerd leven, concluderen we eensgezind. Passie voor de sport, ergens helemaal voor gaan, ongeremd juichen wanneer je wint, ongegeneerd janken wanneer je verliest. Dat mag allemaal, want het is topsport.
Wij, kantoorslaven, schakelen van de studio in Turijn weer over naar ons bureau in Enschede. Voordat we de lange rij mailtjes te lijf gaan, schenken we onszelf nog een keertje bij uit de Cafitesse en pikken we een laatste boterhammetje uit de broodtrommel. Lekker, moeder de vrouw heeft er pindakaas op gesmeerd! En als verrassing ligt er een chocoladewafel onderin het bakje! De secretaresse komt intussen langs met de dropjespot. En straks gaan we om het weelderige zitvlees enigszins in te dammen gezellig lunchwandelen. In een prettig kalm tempo.
Het topsportleven is mooi. Maar vooral om naar te kijken.
