`Iedereen leeft mee hè, van: heb je het al gehoord? Leah gaat afstuderen. Ja, zo gaat het,' steekt een vrolijke Barsema van wal. Ze zit er ontspannen bij en praat honderduit over hoe het zover heeft kunnen komen. `Ik had een studiepad van zo'n zeven jaar uitgestippeld. Ik ben niet de snelste en hou van een druk sociaal leven en veel nevenactiviteiten. Zeven jaar leek mij daarom zo gek nog niet.'
In 1993 begon Barsema vol goede moed aan bestuurskunde. Ze haalde haar propedeuse en stapte een jaar later over naar toegepaste communicatiewetenschap. `Ik zat bij de allereerste lichting van deze studie,' vertelt ze. `Dat merkte ik aan alles. De groep was close en we hadden een heel hechte band met onze docenten.' Al snel ontstond het idee om een eigen studievereniging op te richten. `En ik was erbij,' lacht ze, `als één van de grondleggers van Communiqué. We verkochten boeken, organiseerden sociale activiteiten en waren zo arm als straatratten. Volgens mij hadden we vijfhonderd gulden startkapitaal. Studiegenootschap Isaac Newton van werktuigbouwkunde rolde over de grond van het lachen. Tja, het wás ook bar weinig, maar desondanks had ik altijd wel een heel warm en goed gevoel bij deze club. Nu steek ik af en toe mijn hoofd om de deur bij het huidige Communiqué. Dan ben ik best wel een beetje trots dat de vereniging nog bestaat.'
Barsema draaide één jaar mee als secretaris van de studieclub. Verder sleutelde ze monter aan haar studie. Geheel volgens schema brak in het jaar 2000 haar afstudeerperiode aan. `Dat ging finaal mis', zegt ze. `Reden: de precaire situatie tussen mij en mijn begeleider. We kregen maar geen overeenstemming over het afstuderen.' Chargerend: `Ik was als het ware al conclusies aan het trekken en hij begon vrolijk de vraagstelling opnieuw te formuleren. Het schoot allemaal niet op. Uiteindelijk besloot ik te stoppen en dan ben je drie jaar verder en een illusie armer.' Achteraf vindt ze dat ze zich wat assertiever had kunnen opstellen. `Maar ja, ik had geen ervaring met afstuderen en mijn studiegenoten ook niet. Een referentiekader ontbrak.'
Om de teleurstelling te verwerken, ging Barsema wat anders doen. Haar studentenbaan bij de supermarkt werd een fulltime betrekking en zo kon ze haar gedachten ordenen. `Ik bleef wel ingeschreven, want ooit wilde ik mijn studie goed afsluiten.'
In 2005 was het zover. Ze had er weer zin in. `Ik meldde me aan als herintredende student,' grijnst ze, `had een goed gesprek met mijn afstudeercoördinator en in juni begon ik.' Als gewaarschuwd student gooide ze het roer totaal om. `Ik wilde een bestuurlijke opdracht met een duidelijke doelstelling. Geen zweverige toestand, zoals de vorige keer, waar eindeloos over geëmmerd kan worden.'
In haar nieuwe opdracht onderzocht Barsema hoe communicatie een rol speelt in de samenwerking tussen Twentse gemeentes bij de invoering van de wet maatschappelijke ondersteuning. `Een externe klus met een eigen werkplek. Die had ik bij mijn eerste opdracht niet. Wat een gemis, blijkt nu. Toen rolde ik tegen tienen een keer mijn nest uit, dronk koffie met mijn huisgenoten, werkte een beetje en om zeven uur was het nog niet af. Slopend.'
Met een eigen werkplek, een zelfgekozen koers en een concrete opdracht wist Barsema de klus dit keer binnen negen maanden te klaren. `Het ging supersnel en ik werkte met veel plezier aan de opdracht.' Vorige week donderdag studeerde ze na twaalf en een half jaar af. Eind goed al goed. `Wat een tijd hè,' zegt ze. `Maar ach, het heeft ook wel weer z'n charme. Mijn begeleider zei nog tegen mijn tweede lezer: Die Leah was hier al lang voordat jij kwam. Dat is humor!'
Van haar huisgenoten kreeg ze een enorme fotocollage die twaalf en een half jaar Twente in beeld brengt. `Van mijn studietijd kunnen ze wel een muur beplakken,' lacht ze. Inmiddels werkt Barsema bij haar nieuwe werkgever Laurus in Nijmegen. Een heel ander leven in een nieuwe stad. `Ik ga al mijn vrienden en mijn leventje in Enschede ontzettend missen! Zeker weten.'
De huisgenoten van Leah Barsema gaven de dertiendejaars een fotocollage cadeau. Thema: 12,5 jaar studeren in Twente. (Foto: Maurits Diephuis)
