`Daar sta je dan, bovenop het Empire State Building, met waterige oogjes uit te kijken over een zee van licht die op geen enkele manier onderdoet voor alle verwachtingen. Ik pak er even een van onze flyers bij met de ambitieuze titel: `Destination Zero reclaims New Amsterdam Tour', en daaronder een lijst van negen optredens in venues in uiteenlopende kleuren en maten. De flyer gaat er vandoor op een windvlaag en dat is goed, we hebben er genoeg. Toch zal het nog een hele klus worden om hier indruk te maken, hier in deze stad waar het allemaal gebeurt.
De namen op de flyer roepen bij mij verschillende associaties op, de ene levendiger dan de ander. Het eerste optreden zal zijn in CBGB's, het podium waar de Ramones groot zijn geworden en waar daarna vele andere beroemdheden hebben gespeeld, uiteenlopend van de Talking Heads tot Public Enemy. Een tent die originaliteit altijd hoog in het vaandel heeft gedragen en dat is nu juist het sterkste en tegelijk het zwakste punt van Destination Zero: de muziek valt niet te plaatsen binnen bestaande genres. Dit is interessant voor onszelf en overrompelend voor het publiek, maar dan moeten we wel eerst een podium regelen en een publiek naar binnen krijgen.
Voor dat doel zijn we in de weken voor vertrek druk geweest met het maken van promo-cd's, flyers en stickers, met het leggen van contacten, het plaatsen van advertenties, ga zo maar door. De middag voorafgaand aan de eerste show werd bovendien een uurdurend interview met ons opgenomen voor WPIR Pratt Radio in Brooklyn. Het is moeilijk in te schatten hoe veel effect deze media sorteren maar we hebben alles aangegrepen.
Optreden dus in CBGB's, op donderdagavond. Wij spelen als laatste band in de grote zaal om half twaalf - headliner! Al vroeg op de avond hangt er een opgewonden sfeer. Deze zaal is oud, en eigenlijk een smerig hol en helemaal niet zo groot als ik had verwacht, maar je voelt het verleden vanonder de centimeters dikke laag posters en stickers op alle muren. De spanning van de reis, van het vrezen voor mot met de douane vanwege het invoeren van CD's en T-shirts, hier was het allemaal om te doen. We zijn niet erg onder de indruk van de 7-in-een-sixpack-punkpop die door de eerste bands met veel uiterlijk vertoon wordt gebracht. Alleen de PennyRoyals, via wie we hier terecht zijn gekomen, zetten echt een goede show neer.
Dan zijn wij aan de beurt: snel ombouwen en gaan met die banaan. Jammer genoeg is een deel van het publiek inmiddels vertrokken, maar daar laten wij ons niet door van ons stuk brengen. Die banaan gaat prima en we zetten een energieke show neer. Van diegenen die er nog zijn, krijgen we erg enthousiaste respons. Na de show komt een stel naar ons toe dat vertelt dat ze speciaal uit Zwitserland naar New York zijn gekomen om de cutting edge van de Amerikaanse bands te bekijken, maar dat ze thuis vooral zullen vertellen over die gekke Nederlanders.
Dat is mooi, maar het leven van een internationale beroemdheid gaat niet altijd over rozen. Tijdens de volgende shows ondervinden we de schaduwzijde van het drukke leven van de New Yorkers: ze hebben zo'n strakke agenda dat als ze naar een band gaan kijken, ze vijf minuten voor het optreden binnenkomen en tien minuten erna alweer buiten staan, op weg naar hun volgende afspraak. En aangezien veel mensen ons toch nog niet kennen, staan we meerdere keren voor drie homies en een paardenkop te spelen, wat niet altijd helemaal bevredigend is.
Het leuke van deze tour is wel dat alle optredens zo dicht bij elkaar zijn dat we, op één optreden na, telkens met de metro van onze vaste verblijfplaats in Brooklyn naar de zaal kunnen reizen. We hebben tijdens eerdere tours in Oost- Europa namelijk aardig wat ervaring opgedaan met over Oost-Europese `snelwegen' denderen in een bandbus vol stinkende zweetlijven; dus dit is een welkome afwisseling. Overdag struinen we door de stad om alles in ons eigen tempo te bekijken, dan halen we onze spullen op en laten ons rijden. Hoewel we relatief weinig bij ons hebben - geen bas- en gitaarversterker - trekken we flink de aandacht met onze opmerkelijke bagage. Niet onbelangrijk is daarbij een enorme blauwe regenton die we ergens opgescharreld hebben om onze show luister bij te zetten.
Op een nacht zijn we op de terugweg van een optreden, wanneer we op het perron in gesprek raken met twee rappers die naar eigen zeggen net in de studio een aantal nummers hebben opgenomen en waarvan er een regelmatig in Nederland opgetreden heeft. Tegen de tijd dat de metro wegrijdt, mondt de ontmoeting uit in een jamsessie waarbij de ton er goed van langs krijgt, terwijl Amerikaanse en Nederlandse raps achter elkaar aan flowen en niet voor elkaar onder doen. Yeah, dit is het soort ervaringen waarvoor we de grote vijver zijn overgestoken!
Het mooie van touren is dat je een land of streek op een heel andere manier te zien krijgt dan als toerist. Er is veel meer contact met inboorlingen, omdat dingen geregeld moeten worden, maar ook omdat mensen geïnteresseerd zijn en omdat we zo via via op de meest waanzinnige maffe undergroundfeesten terecht komen - het is een erg sociale bezigheid.
Tegen het einde van onze raid, trokken de bezoekersaantallen gelukkig weer aan en hebben we een aantal zeer bevredigende optredens kunnen doen. Op donderdag 23 februari hebben we een show in Brooklyn gecombineerd met een kunsttentoonstelling en een gemaskerd bal, een dag later stonden we in een superchique rocktent in de duurste buurt van Manhattan en als afsluiter speelden we in een oud treinstation in Bound Brook, New Jersey, opnieuw met de PennyRoyals en nu ook met Suicide City. Dit is de nieuwe band van de drummer en de gitarist van Biohazard en de bassiste van Kittie, en die bracht behoorlijk wat volk op de been. Wij waren danig van hen onder de indruk en het leuke is: zij ook van ons! Aldus hebben we een aantal goede contacten opgedaan en vooral zelf een heel goede tijd gehad. Dit smaakt beslist naar meer! Wordt dus vervolgd...'
Edgar op Times Square
Jammen in de metro met een paar locals.
Destination Zero. Van links af: Edgar Schwandt (WWTS), Floris Schreuder (kunst en techniek aan Saxion Hogeschool), René Beerens (WWTS), Robin Haandrikman (afgestudeerd CT) en Sander ter Burg (EL).
