Moederen
Sharon was voor ze Kamerlid werd, fulltime studente en actievoerster. Vooral dat laatste trouwens. Ze protesteerde tot ze een ons woog: tegen kernwapens, tegen verlaging van de stufi en tegen de prestatiebeurs. Tot ze niet meer studeerde.
Maar wij vragen ons toch één ding af: hoe het zit met mensen die jarenlang op kosten van de maatschappij hebben gestudeerd, maar te lui, te laks of te dom zijn om hun bul te halen?
Sharon, om maar eens iemand te noemen, was zo druk met actievoeren dat ze er nooit in slaagde haar studie bestuurskunde aan de UT af te ronden zoals het hoort. Jarenlang at en woonde ze op onze kosten, maar een fatsoenlijk diploma halen, ho maar. Alsof je betaald wordt om half werk te doen.
Ja ja, zal ze zeggen, maar ik doe tenminste iets met mijn kennis, want ik zit in de Kamer.
Slecht argument.
Onze collega, die nu met zwangerschapsverlof is, zit namelijk ook in de Kamer. Haar eigen, dat wel. Aspiraties voor fulltime moederschap heeft ze niet. Maar we gaan haar toch even bellen. Dat ze die aspiraties ook maar beter niet kan krijgen. Mag niet van Sharon..
Specht
De lente zit in de lucht. In ieder geval de meteorologische versie. Die begon een paar weken geleden al. Nou, dat was goed te merken. Het vroor dat het kraakte en de voorspelde griepgolf - met uitschieters naar longontsteking- sloeg genadeloos toe. Ook op de redactie. Tenslotte zijn we ook maar eerzame burgers. Eén zwakke plek en je zit in de tang van zo'n bacterie. Dat levert zo een werkschade op van drie weken, of meer. En dat hakt erin. Maar nu - we schrijven woensdag 22 maart, 16.00 uur- weten Erwin K., Piet P., Margot R., Peter T. en Gerrit H. het zeker. Hij komt! Van ons mag het, want die winter was drie keer niks, zoals zo vaak. En nu is het al bijna zomer. Het kwik stijgt naar de acht! Terwijl ze in Barcelona al aan het strand liggen. Waar zijn we hier in godsnaam mee bezig? Acht! Gelukkig is het 's morgens al voor dag en dauw licht, dat scheelt. De racefietsers komen uit hun winterhol tevoorschijn (studenten rijden al in korte broek), krokussen staan op springen en steeds meer vogels schrapen hun keel. Nee, het klinkt nog voor geen meter, dat gefluit. Er zit geen lijn in. Ze lijken te beseffen dat het wel een beetje raar is om in die ochtendvrieskou te gaan zingen. Maar ze laten zich wel zien, die beestjes. Net als die trouwe specht die er iedere morgen direct op los begint te timmeren. Waar haalt dat beest de energie vandaan: het zijn waarachtige stevige roffels. Salvo's bijna. Intussen raakt de voorjaarsschoonmaak in de Vrijhof volledig uit zijn voegen. De halve tent wordt afgebroken, letterlijk! We verlangen al weer naar het kerstreces.
